Ik luister graag en vaak naar de radio. M'n hele leven al. Meestal heb ik ook een vaste zender waar ik weken, maanden of jaren naar blijft luisteren voordat ik het zat wordt en een andere zender kies. Toen ik nog een jonkie was (zei de dertiger, ook niet echt oud), zowel qua leeftijd als muziekkennis, wisselde ik een beetje tussen Radio 538, de pre-etherfrequentie versie, en Radio 3, de pre-3FM-versie. 538 was mijn favoriete zender, maar ik mocht toch erg graag ook naar Radio 3 luisteren. Vooral op zaterdag, want dat was de dag waarop Veronica de hele dag uitzond. 

Edwin Diergaarde, Edwin Evers, Rob Stenders, Gijs Staverman, Jeroen van Inkel, Adam Curry; zij maakten de Veronica zaterdag, de opvolger van de in een eerdere generatie legendarische Veronica vrijdag, geweldig om naar te luisteren. De dag werd afgesloten met vanaf middernacht een programma van zes uur voordat de volgende omroep het weer overnam op Radio 3. Het was een muziekprogramma waarvan, als ik het me allemaal nog goed herinner, Rob Stenders de eerste drie uur presenteerde en Arjen Grolleman de laatste drie. Ze draaiden goede muziek. Muziek die een beetje afweek van de gebaande paden, muziek die interessanter was. Althans, voor een 14-jarig Breulsje zeker. Ik luisterde daar op zaterdanacht in bed naar met een klein walkmanradiootje totdat ik in slaap viel en genoot ervan. Weet je hoe dat programma heette?

Kink FM.

Het was 1995 en Veronica was een publieke omroep. Het is zo lang geleden dat ik bijna de neiging heb om de hele situatie uit te gaan leggen, maar als je het precies wil weten zoek je het maar op. Veronica ging in dat jaar commercieel; ze werden publieke omroep-af, "stapten uit het bestel" en gingen zelf een radio- en tv-station onderhouden. Dat deden ze samen met RTL. Ze begonnen een tv-kanaal met de naam Veronica en turnden een zender die Holland FM heette om in HitRadio Veronica. Dat was echter een zender waarop een programma als Kink FM geen plaats had.

Gelukkig was daar nog RTL. Zij hadden een zender met de naam RTL Rock Radio en zo tegen het einde van de publieke Veronica-periode werd duidelijk dat met het commercieel gaan van Veronica die zender omgevormd zou worden naar iets nieuws. Iets nieuws en toch bekends, althans voor mij: Kink FM werd van een nachtelijk muziekprogramma een compleet radiostation.

Ik kon m'n lol niet op. Zowel mijn favoriete zaterdagomroep als mijn favoriete muziekprogramma daaruit gingen 24/7 uitzenden. Op 1 oktober 1995, een maand na het starten van het commerciële Veronica, verdween Rock Radio en ontstond daar Kink FM. En ik zat aan de radio gekluisterd om het begin mee te maken.

In de jaren daarna heb ik nog regelmatig naar Kink FM geluisterd. Mijn "lijfstation" wisselde om de zoveel jaar, en begin jaren '00 heb ik een paar jaar onafgebroken geluisterd, voordat mijn aandacht uitging naar iets anders. Maar ook daarna heb ik nog af en toe ingeschakeld, of zusterzender Kink Classics opgezet. 

Vandaag is die 1 oktober zestien jaar geleden. Enkele maanden geleden werd bekend dat Kink FM deze datum niet zou halen; de stekker werd eruit getrokken. 30 september 2011 was de laatste dag dat Kink FM bestond. En dus zat ik gisteravond bij de radio. Te luisteren naar die zender waarvan ik zo blij was toen die begon in '95, waar ik jaren naar heb geluisterd. De zender die een belangrijk aandeel heeft in mijn huidige muzieksmaak. De zender die altijd een beetje een nichezender is geweest, maar altijd heel waardevol.

Het is heel jammer dat een station als Kink verdwenen is. Het is klote dat het verdwenen is op de manier waarop het gegaan is. Details waar ik niet in wil duiken, want zo close was ik als luisteraar toch al niet meer. Maar toch; ik had ze graag zien blijven. Er zijn van andere stations teveel vergelijkbare versies. Teveel popradio met dezelfde uitstraling, zo goed als dezelfde playlist en dezelfde vervelende DJ's. Kink was anders, en dat vond ik tof.

Het is waar: als ik dit schrijf luister ik gewoon weer naar mijn huidige "lijfstation", Radio 1 van de BBC, maar daar had ik totaal geen interesse in gehad als een zender als Kink me niet meer van het muzikale spectrum had laten zien. Kink, bedankt!

Het is 19 september en de week van de waarheid is aangebroken. Voor sommigen. De series beginnen allemaal weer, waaronder enkele fan favorite sitcoms en politieseries. Welke series beleven vandaag hun seizoensstart en vind ik de moeite waard?

How I Met Your Mother
Het zevende seizoen van HIMYM start vanavond met een dubbelaflevering. De serie die zicht stiekem afspeelt in 2030, maar vanuit dat jaar terugblikt op ons heden is de afgelopen jaren een toonzetter geweest voor originele sitcoms en geeft nog steeds een vernieuwende blik op een groep twintigers in de grote stad. Niet voor niets zijn er inmiddels alweer HIMYM-klonen opgedoken die klaar staan om het label "de nieuwe Friends" over te nemen (Happy Endings en Friends With Benefits, waar ik later op terugkom).

Een van de mooie dingen van HIMYM, naast de gimmicks, de catchphrases en het ontstaan van zaken als de Bro Code of het jaarlijks terugkerende Suit Up Day, is dat er af en toe vooruit wordt geblikt en je echt het idee krijgt naar een uitgedacht verhaal te zitten kijken, in plaats van een serie die het allemaal maar per aflevering bedenkt. Dat wekt vertrouwen bij een kijker, als je het mij vraagt.

Two and a Half Men
Misschien wel een van de meest geanticipeerde seizoensopeners: de eerste Two and a Half Men zonder Charlie Sheen, met Ashton Kutcher. Sheens ontslag van de serie en de daarop volgende media-explosie waren wekenlang een hot topic in Hollywood en onlangs werd hij nog geroast in een show van Comedy Central (die vanavond overigens wordt uitgezonden precies als Two and a Half Men is afgelopen). In een interview met Jay Leno gaf hij vorige week nog aan dat hij wel doorhad dat-ie een beetje gek overkwam, en relativeerde het met de uitspraak dat-ie gewoon een beetje grappen zat te maken. Hoeveel daar ook van waar moge zijn: zijn show gaat verder zonder hem. Zijn personage is overleden en de lege plek in de cast, gespeeld door Kutcher, wordt gevuld door internet tycoon Walden Schmidt.

Ik tipte de serie vorig jaar omdat het geen enorm slimme, gevatte en hype-gevoelige serie was die toch consistent grappig wist te blijven. Hype-gevoelig is het momenteel wel even, maar van het komende jaar verwacht ik gewoon weer een degelijke sitcom, die natuurlijk een beetje anders aanvoelt door de castverschuiving en de daaruit voortvloeiende verhalen, maar wel de moeite waard blijft.

Hawaii Five-0
Vorig jaar geen tip, want de serie was pas net nieuw. Hawaii Five-0 is een remake, in zekere zin, van Hawaii Five-O, de op dezelfde eilandengroep spelende politieserie uit de jaren '70. Ik ben deze nieuwe serie het afgelopen seizoen gaan volgen en vond 'm eigenlijk best wel de moeite waard: het is een politieserie die niet elke week om het oplossen van een moord gaat, maar gewoon verschillende misdaad- en terreurzaken aanpakt. Deze zaken zijn divers en origineel, en vallen soms binnen een doorlopende verhaallijn die dichter bij de hoofdpersonages staat. De stijl is fris en snel, de sets zijn zonnig (want Hawaii, aloha!) en de personages steken ver genoeg boven de politiezaken uit om zelf ook interessant te zijn. Wat mij betreft een vermakelijke actieserie met een catchy themetune en dus het kijken waard. 

Castle
Hier valt weinig over aan te vullen ten opzichte van vorig jaar. Ik ben ook het afgelopen seizoen prima vermaakt met de originele moordzaken die schrijver Richard Castle en detective Kate Beckett hebben behandeld. De serie leunt voor een groot deel op de chemie tussen Stana Katic en Nathan Fillion, maar laat het daar niet bij. Ook hier gaan de onderzochte zaken soms over situaties die dichterbij de hoofdpersonen liggen, wat de interesse in de verhaallijnen alleen maar vergroot. Ik ben weer erg benieuwd naar het nieuwe seizoen.

En dat is de maandag! Er zijn meer maandagseries die nog terug moeten komen. Daarover later meer!

Net zoals vorig jaar is The CW de zender die een week eerder begint met het nieuwe seizoen dan de grotere concurrenten. Kunnen ze even eerder de aandacht van de kijker trekken. Hebben ze ook wel nodig, want volgende week beginnen de grote hits weer: How I Met Your Mother, Castle, Community, Glee, Two and a Half Men, om er een paar te noemen. Deze week start CW met een paar nieuwe series, waaronder een bijzondere met Sarah Michelle Gellar: Ringer.

In Ringer zien we twee zussen, Bridget en Shiobhan. Het zijn tweelingzussen, beiden gespeeld door Gellar, die totaal verschillende levens leiden. Bridget, een alcoholist, is op de vlucht voor de mafia na getuige te zijn van een moord. Ze vlucht naar Shiobhans huis. Zij is rijk, succesvol en totaal de andere kant van de medaille vergeleken met haar zus. De twee lijken hun relatie te zien verbeteren totdat Siobhan verdwijnt tijdens een boottripje. Het is het begin van een ontdekkingstocht voor Bridget, die haar identiteit aanneemt en erachter komt dat het perfecte leventje van haar zus ook z'n kwade kanten heeft.

Da's de Wikipedia tekst. Heel standaard dus, maar het klinkt wel interessant. Een beeld zegt echter meer dan duizend woorden, dus hier is een trailer:

Het bijzondere aan deze serie is, of lijkt me, aangezien ik nog geen aflevering gezien heb, dat het geen standaard verhaaltje lijkt te worden. Een mysterie, dubbellevens, hopelijk een hoofdpersoon waarmee je een beetje kunt meeleven en de trailer geeft de indruk dat het er best prettig uitziet. En natuurlijk is de cast in orde: Sarah Michelle Gellar brak door als Buffy the Vampire Slayer en ging daarna films doen. Ringer is haar terugkeer naar televisie (in zekere zin zelfs naar dezelde tv-zender), wat natuurlijk interesse trekt van Buffy-fans en het B-woord doet opduiken in alle tv-interviews. Andere acteurs zijn Nestor Carbonell, bekend uit Lost en The Dark Knight, Kristoffer Polaha (uit de ex-tv-tip Life Unexpected) en Justin Bruening (uit de remake van Knight Rider).

Waarom is dit een tv-tip terwijl ik nog niets gezien heb? Nou, ten eerste: het is SMG, come on. Ten tweede verwacht ik een verhaal voorgeschoteld te krijgen waarbij niet alles direct duidelijk is, er iets te raden valt en je een blik krijgt in de levens van twee verschillende en toch zo gelijke zussen. Ringer was oorspronkelijk bedoeld voor ABC, maar die heeft 't laten glippen, zodat CW 'm kon uitzenden. Dat betekent dat het minder een "typische CW-serie" is dan series als Gossip Girl, 90210, The Vampire Diaries en andere series die je niet snel op mijn tv zult vinden. Mijn interesse is gewekt, en misschien de jouwe ook.

» Ringer bij The CW
» Artikel bij New York Times
» Artikel bij New York Post 

Er zijn niet zoveel afvallers onder de series die ik vorig jaar heb getipt. Eigenlijk maar drie. Good for me! Het gaat om series die het vorige seizoen niet overleefd hebben: seizoen 2010-2011 was hun laatste seizoen. Het zijn de volgende drie:

Life Unexpected
De serie over een meisje dat (in seizoen 1) op zoek ging naar haar ouders en deze vond. De serie volgde hoofdpersoon Lux en haar ouders Baze en Cate.

Vorig jaar schreef ik: "In Life Unexpected geen actie, moorden, superhelden, mysteries of medische extremiteiten. Het verhaal van de eigenwijze Lux, de onvolwassen Baze en carrièrevrouw Cate is waar het om draait, en dat levert boeiende, mooie, persoonlijke situaties op."

Meh.

Hoewel dat best wel klopte, werden de verhalen minder interessant, meer zeurderig en weinig vernieuwend. Meer van hetzelfde. Nog voordat tv-zender The CW besloot dat het wel genoeg was geweest, was ik al afgehaakt. Mijn tip was fout: het was niet meer zo leuk om aan te zien en de annulering van de serie is mijns inziens terecht gebleken.

Human Target
De actieserie over een groep persoonsbeschermers. Leuke karakters, goede actie, diverse verhalen, het mocht allemaal niet baten, want er waren te weinig kijkers. Jammer, want ik had graag meer gezien.

Smallville
Niet echt een afvaller, dit, want Smallville heeft tien volledige seizoenen gehad. Dat het tiende seizoen het laatste zou zijn was vantevoren besloten, dus de serie is uit eigen intitiatief gestopt. In dit laatste seizoen is het doel uit het eerste seizoen bereikt: hoofdpersonage Clark Kent werd eindelijk de held die we kennen als Superman. Een geweldige finale en iets dat ik nog vaak op DVD zal kijken. Mijn tip staat nog steeds: ga Smallville zien als fantasie/actie/drama een leuke combinatie voor je is.

Samengevat: laat Life Unexpected links liggen en kijk Human Target gewoon alsnog even. Schuif daarna tien seizoenen Smallville in je DVD-speler en zie hoe Superman ontstaat.

Morgen op deze blog: is dat de Slayer?

Eén van de series die vorig jaar nieuw was en ik dus niet in de tv-tips heb genoemd is Shit My Dad Says. Een sitcom met William Shatner als de vader uit de titel, gebaseerd op de gelijknamige Twitter-feed. De serie was best grappig; had een leuke setup, een leuke reeks grappen en personages waar je best naar kon blijven kijken. Het was echter geen uitschieter en ik zou 'm niet missen als de serie verdween, dacht ik nog.

De serie is inmiddels verdwenen. Shit My Dad Says scoorde niet, dus exit ermee. Ik kan me voorstellen dat dat lot een serie goedkoper maakt voor buitenlandse omroepen om 'm aan te kopen. SBS heeft 'm namelijk voor de Nederlandse markt binnengesleept en gaat Shit My Dad Says vanaf volgende week uitzenden op Veronica. Dat wordt gemeld in een persbericht.

Wat doe je echter met een serie die geflopt is in de VS? Je zoekt naar de silver lining wanneer je het persbericht opstelt. "Bekroonde sitcom vanaf 13 september bij Veronica", kopt dat bericht. Bekroond? Jazeker! Dat klinkt goed, zou je zeggen.

Echter: de 'bekroning' is de People's Choice Award voor 'favoriete nieuwe tv-comedy' in januari 2011, toen het tv-seizoen halverwege was. Niet echt een ster voor op de schoorsteenmantel. Zeker niet als twee van de vier andere genomineerde sitcoms ook het eerste seizoen niet overleefden: blijkbaar niet zoveel sterke concurrentie.

Naast het noemen van deze bekroning schrijft het persbericht over de meer dan 2,5 miljoen volgers die het Twitter-account, dat de bron was voor de serie, heeft. Je moet immers wat, als je een geflopte serie met een flutaward een beetje goede PR wil geven. ;)

Ik ben benieuwd of de serie in Nederland een beetje kijkers gaat trekken. Ik verwacht namelijk van niet.

Vorig jaar september deed ik voor het eerst op deze plek een blogserie over tv-series. Ik had 25 tv-series uitgekozen die vanaf september aan een tweede, derde, vierde, etcetera seizoen zouden beginnen, en waarvan ik het nodig vond jou er iets over te vertellen. Het waren mijn kijktips voor het nieuwe tv-seizoen. Gratis en voor niks.

Dat kan ik nu weer doen; als alle series in de VS weer van start zijn zal ik er weer een berg volgen en ik weet nu al van veel series wanneer ze weer beginnen. Ik ga echter niet dezelde serie posts doen. Sommige series die ik daarin zou noemen zouden hetzelfde zijn als vorig jaar, dus ik zou in herhaling vallen. En da's gewoon saai.

Dus ik doe het anders: ik wil je graag laten weten wat ik het kijken waard vind, maar ook wat niet. Daarnaast wil ik terugkomen op enkele tips van vorig jaar; niet alles is geworden wat ik dacht dat het zou worden. En er zijn series die sindsdien nieuw zijn; series die een jaar geleden aan hun eerste aflevering begonnen en ik uit de tips heb gelaten omdat ik er nog niet genoeg van wist. Of series die pas een half jaar geleden zijn begonnen.

Er komen dus weer tips aan. En andere suggesties. Hoe? Dat ben ik nog aan het uitwerken, maar watch this space.

De New York Times kondigde 14 maanden geleden aan dat ze hun site, die pas sinds enkele jaren volledig gratis toegankelijk is, weer gaan voorzien van een betaalmogelijkheid. De media noemden het toen, in januari 2010, een paywall; een muur die rondom de site wordt gebouwd om niet-betalers buiten te houden.

Ik bezoek de NYT site graag; toen in september 2007 het vorige betaalmodel werd vervangen door een advertentiegedreven model ben ik eens gaan rondkijken of het een site was die mijn interesse kon wekken -- en dat was het. Sindsdien kom ik er regelmatig. Soms om het wereldnieuws te lezen (dat doe ik bijvoorbeeld 's ochtends aan de keukentafel), soms om nieuws te lezen over films, televisie of technologie, en soms om gewoon eens te grasduinen in wat ze nog meer te bieden hebben. De site stikt van de onderwerpen en dagelijks ververste content; het is immers een krant en niet zomaar eentje: het is de New York Times.

De New York Times website is een waardevolle website. Naast mijn gebruikelijke rondjes langs de vaste secties kan ik tijdens het grasduinen vaak genoeg ander interessant materiaal vinden. En ik denk dat dat mij een heavy user maakt. Althans, volgens het nieuwe betaalmodel ben ik een gebruiker die zal moeten betalen om zijn gewoonte vol te kunnen houden; je mag per maand 20 artikelen gratis lezen. Bij de 21e krijg je een verzoek te betalen. En dat is op zich okay.

Ik snap dat het voor een medium als de NYT nodig is om verder te kijken dan advertenties. Een dergelijke journalistieke organisatie overeind houden in een wereld die steeds meer online leeft en steeds vaker de papieren krant laat voor wat-ie is, is lastig. De paywall, waar we ruim een jaar op hebben mogen wachten, leek me daarom wel iets waar ik aan mee zou gaan doen. Het was slechts een kwestie van tijd. Echter; ik kende de prijzen nog niet. Nu blijkt dat de laagste prijs omgerekend een tientje per vier weken is, da's dus 130 euro per jaar. Een beetje veel, als je het mij vraagt. En er zijn meer geluiden in die richting: betalen prima, maar ietsje minder graag.

Ik kijk het wel even aan. Misschien dat ik na 20 artikelen gewoon eens op andere sites ga kijken. Misschien ga ik de paywall omzeilen. Misschien vind ik het het geld toch wel waard. Misschien zal de prijs na een tijdje alsnog dalen na veel userfeedback. De tijd zal het leren.

Steeds als ik een aflevering van (de nieuwe) Hawaii Five-0 kijk, blijft de theme de rest van de dag in m'n hoofd hangen. Maar geef toe, het is nog steeds catchy.

Eigenlijk kon dit niet ontbreken; ik heb veel films en series op DVD, maar van Doctor Who, toch up there bij m'n favoriete series, had ik alleen ooit een low-quality DVD-boxje van het eerste seizoen bij Free Record Shop opgepikt. Even de schade ingehaald met bovenstaande verzamelbox. De eerste vier seizoenen, ingekorte versies van de Confidential afleveringen en nog wat DVD-extra's. Als je me zoekt; ik zit voor de tv!

In mijn overzicht van tv-tips schreef ik:

Voor V is geen uitzenddag bekend; ABC start met seizoen 2 in november

Later werd bekend dat de startdatum zou verschuiven naar januari, en dat is het inmiddels. V seizoen 2 is vorige week begonnen, so enjoy!

Als je niet zo bekend bent met Doctor Who (en zo ja, dan foei), maar wel interesse hebt het eens te gaan volgen (en zo ja, dan braaf), check dan dit artikel eens voor een kort-en-krachtige inleiding in de serie.

Kerstmis. Gezelligheid, samenzijn, eten, drinken, sneeuw, cadeau's, vrienden, familie... en: de Doctor Who Christmas Special! Schrijver Steven Moffat heeft een Doctor Who-versie van A Christmas Carol geschreven. Vanavond op BBC One (en daarna op mijn DVR). Ik ben benieuwd!

Als ik informatie geef over mijn tv-tips en hun uitzenddata, is het wel zo netjes ook wijzigingen bij te houden. So here goes: FOX heeft bekend gemaakt dat Human Target, waarvan seizoen 2 aanstaande vrijdag zou starten, pas in november te zien zal zijn. Bovendien verhuist de serie naar de woensdag. Dat meldt Comic Book Resources.

In plaats van 1 oktober, begint Human Target daarom op woensdag 17 november.

Okay, ik ben een beetje een Superman-fanboy, maar na negen seizoenen om de hete brij heen gedraaid te hebben, is in Smallville deze week voor het eerst daadwerkelijk het Superman-kostuum in beeld verschenen. Dat is best memorabel, en een mooi begin van het laatste seizoen.

De afgelopen weken heb ik op deze plek dagelijks een tv-serie getipt, die leuk is om te volgen in het komende tv-seizoen in de Verenigde Staten. Hierbij ben ik uitgegaan van de officieuze startdatum van het tv-seizoen; vandaag, ook al zijn er al een aantal series (waaronder een van mijn tips) in de vorige weken begonnen.

Om een samenvatting te geven van de tips wil ik ze nog een keer in een handig weekoverzichtje plaatsen. Niet alleen kun je zo zien of je een tip gemist hebt, je kunt ook snel kijken wanneer de series ook alweer precies beginnen. De dagen en data die ik vermeld, en heb vermeld in alle tips, zijn de dagen waarop ze in de VS uitgezonden worden. Als je die uitzendingen dus niet live kijkt, wat voor de meesten zal gelden, kun je overal een dag bij optellen.

Maandag
Castle, seizoen 3 (20/9)
Chuck, seizoen 4 (20/9)
How I Met Your Mother, seizoen 6 (20/9) *
House, seizoen 7 (20/9) *
Two and a Half Men, seizoen 7 (20/9)

Dinsdag
Glee, seizoen 2 (21/9) *
Life Unexpected, seizoen 2 (14/9)

Woensdag
Cougar Town, seizoen 2 (22/9) *
Modern Family, seizoen 2 (22/9)

Donderdag
30 Rock (23/9)
Community, sezoen 2(23/9)
Fringe, seizoen 3 (23/9) *
Parks and Recreation, seizoen 3 (midseason, begint over een paar maanden)
The Big Bang Theory, seizoen 4 (23/9) *
The Mentalist, seizoen 3 (23/9)
The Office, seizoen 7 (23/9)

Vrijdag
Human Target, seizoen 2 (1/10)
Smallville, seizoen 10 (24/9) *
The Good Guys, seizoen 1 (voortzetting) (24/9)

Zaterdag
Saturday Night Live, seizoen 36 (25/9) *

Zondag
Desperate Housewives, seizoen 7 (26/9) *
Dexter, seizoen 5 (26/9)
Family Guy, seizoen 9 (26/9)
The Simpsons, seizoen 22 (26/9)

Zoals je ziet komen bijna alle series in de komende zeven dagen terug; enkelen zijn pas later in het seizoen aan de beurt. Voor V is geen uitzenddag bekend; ABC start met seizoen 2 in november. Vorig seizoen was dit een dinsdagserie. Bij Parks and Recreation vermeldde ik oorspronkelijk een startdatum, maar ook die moet nog een paar maanden wachten.

Als je geen seriejunkie bent en niet kunt kiezen, check dan de sterretjes in bovenstaand schema. Mocht ik maar 1 serie per dag kiezen, dan zou ik die aanraden. Op maandag en donderdag, traditioneel sitcom-heavy dagen, heb ik twee sterretjes gezet: een sitcom en een one hour drama. Mag je zelf kiezen.

En dat was het voor de tv-tips! Ik hoop dat je er wat aan hebt, de komende maanden. Natuurlijk ben ik ook benieuwd naar andere goede series; weet je er eentje, vertel er dan iets over in de comments.

Chuck is een typische computer whizzkid. Een ware nerd. Hij heeft zijn studie niet afgemaakt, dus hij werkt als computer-supportmedewerker voor een grote elektronicaketen. Zijn leventje is saai en gemiddeld totdat hj een e-mail van een oud-studiegenoot krijgt. Wanneer hij het opent, krijgt hij de grootste spionagegeheimen van de wereld in zijn hersens ingeprint. Vanaf dat moment is hij een belangrijke informatiebron voor zowel de CIA als de NSA en dient hij door experts beschermd te worden.

Klinkt belachelijk? Is het ook. Chuck is een comedy-spionagedrama dat er niet voor schuwt om verhaalelementen te gebruiken die in de jaren '80 nog als geloofwaardig werden gezien, maar waar de moderne televisiekijker inmiddels niet meer intrapt. Het inplanten van geheimen in iemands hoofd door een e-mailtje te sturen is daarbij de simpelste, maar de spionage-avonturen van Chuck en zijn NSA/CIA-beschermers hangen aan elkaar van klassieke elementen uit oude actie-avonturen; criminele organisaties die op Chucks geheim uit zijn, ondergrondse spionagestations en videoconferencing met de Generaal.

Het concept van de serie, en de elementen die worden gebruikt om de verhalen in te vullen, zorgen er niet voor dat Chuck een simpele slapstick-comedy is met alleen maar flauwe lol. Integendeel; hoe simpel als de verhalen soms zijn, zo boeiend zijn ze ook, en zo dicht liggen ze bij de hoofpersoon, die tegen zijn wil in de spionagewereld wordt getrokken, maar het langzaam wel leuk gaat vinden. Het duurt niet lang na het begin van de serie voordat we het idee hebben steeds lekker met Chuck op avontuur te gaan, en steeds meer leven we mee met zijn problemen. Hij is een gewone jongen die wordt meegesleurd in spannende situaties, iets wat we soms allemaal wel eens mee zouden willen maken.

Chuck is daarom vooral leuk avontuur. We zien hem groeien in de wereld van de spionage, en de wens ontwikkelen er meer onderdeel van te zijn. Hij krijgt een oogje op een van zijn handlers, en gedurende de serie blijft dit een doorlopend punt van romantische spanning. En hij moet zijn avonturen verbergen voor zijn familie, collega's en beste vriend, die hem gewoon nog steeds als een simpele IT-medewerker in een winkel zien.

Chuck, maandagen op NBC. Seizoen 4 begint morgen. In Nederland nog nergens te zien.

Dit was de laatste tv-tip! Morgen begint het serie-seizoen, en geef ik nog een keer alle tips op volgorde van uitzending.

Wat hebben de Blues Brothers, Wayne's World, Coneheads en The Waterboy met elkaar gemeen? Al deze films zijn op zekere wijze bebaseerd op sketches of karakters uit Saturday Night Live, een show die al 36 jaar de Amerikaanse zaterdagavond invult met comedy en satire. 

De show is eigenlijk heel simpel: bijna wekelijks wordt er vanuit een studio in Rockefeller Center (ook bekend als 30 Rock) in New York live een reeks sketches opgevoerd. De setting hiervan verschilt van parodieën op reclames, scenes met vaste terugkerende types, videoclips van parodienummers of gewoon losstaande scenes. Een team van schrijvers bedenkt wekelijks de verhalen en grappen en een vast team van acteurs voert de sketches op zaterdagavond live uit.

De acteurs worden altijd vergezeld door een celebrity. Een acteur uit Hollywood, een artiest, iemand die iets te promoten heeft is wekelijks de Guest Host, die de inleidende monoloog doet, de muzikale artiest aankondigt en meedoet met de meeste van de sketches die avond.

SNL is een begrip in de VS, en ook buiten de landsgrenzen bekend. In Nederland kennen we de show voornamelijk van referenties die ernaar worden gemaakt in andere Amerikaanse producties die onze markt halen, en van de herhalingen die Comedy Central sinds een aantal jaar af en toe uitzendt. Ook acteurs als Eddie Murhpy, Adam Sandler, Dan Aykroyd, Chevy Chase, Will Ferrell, Chris Rock, Bill Murray of Mike Myers zijn ons niet onbekend; allen acteurs wiens carriere een flinke boost heeft gekregen door hun tijd bij SNL.

Wekelijks SNL kijken zorgt ervoor dat je running gags of terugkerende karakters begint te herkennen, maar je gaat ook het verschil in kwaliteit zien. Zo hilarisch als SNL de ene week is, zo saai kan het de week erop zijn. 

Saturday Night Live, zaterdagen op NBC. Seizoen 36 begint 25 september, met Amy Poehler als host en Katy Perry als muzikale gast. In Nederland af en toe te zien geweest bij Comedy Central.

Morgen de laatste tv-tip: een echte spion, tegen wil en dank.

Het leuke van The Office is dat de setup zo is, dat je meekijkt naar toevallig grappige personages van een kantoor via een documentaire. Die benadering kan natuurlijk werken voor meer situaties dan alleen die van een simpel kantoor. De makers van The Office hebben daarom een tweede sitcom volgens hetzelfde model opgezet, die net zo leuk is: Parks and Recreation.

In Parks and Recreation volgen we de belevenissen van de ambtenaren van de 'Parks Department' van het fictieve stadje Pawnee, Indiana. De Michael Scott van deze afdeling is Leslie Knope (Amy Poehler, Saturday Night Live), een gedreven overheidsdienaar die zichzelf ooit nog in de voetsporen van Madeleine Albright of Hillary Clinton ziet treden. Ze ziet haar werk als nobel en zichzelf als iemand die goed, belangrijk werk verricht, een zelfbeeld dat alleen maar wordt vergroot door de aanwezigheid van de fictieve documentairemakers, door wiens camera's wij de serie volgen.

De rest van de cast is qua setup vergelijkbaar met The Office; de Afdeling Parkbeheer heeft een variëteit aan werknemers die op verschillende wijze naar hun werk en positie kijken, zich verschillend gedragen en van wisselende intelligentie zijn. Ook hier ligt de focus van de humor op de sociale situaties, de gedragingen van personages die zich op hun eigen manier in de maatschappij begeven.

De achtergrond van een lokale overheid en het feit dat Parkbeheer betekent dat er af en toe een buitenscene plaatsvindt geeft Parks and Recreation een leuke afwisseling ten opzichte van The Office. De kans is groot dat als je de ene serie leuk vindt, de andere je ook wel kan behagen.

Parks and Recreation, donderdagen op NBC. Seizoen 3 begint 23 september. In Nederland nog niet te zien.

Morgen: Live from New York, it's...

Toen ik een klein Breulsje was, keek mijn moeder op tv naar de miniserie V. Ik keek zo half even een stukje mee, waarschijnlijk vlak voordat ik ging slapen ofzo, ik weet het niet meer. Op het scherm zag ik een mens zijn huid afdoen, waaronder een hagedis-achtig persoon schuilt. Freaky! Het was het engste dat ik had gezien en zou dat nog lang blijven. Jarenlang is dat beeld ook het enige geweest dat ik me van V wist te herinneren, totdat ABC vorig seizoen startte met de remake. Die maakte mij nieuwsgierig.

Het verhaal komt sterk overeen met de oude serie: de aarde wordt overspoeld door ruimteschepen, met daarop bewoners van een onbekende planeet, van een onbekend ras maar die verdacht sterk op mensen lijken. Ze worden de Visitors genoemd, de Bezoekers, en ze kondigen aan dat ze in vrede komen, geen kwaad willen en zelfs de mensheid kunnen helpen. En dat doen ze ook; de Bezoekers worden al snel geaccepteerd in de maatschappij (hoewel de serie zich over de hele wereld afspeelt, wordt logischerwijs gefocust op de aliens in Amerika) en richten medische centra op, waarin ze mensen genezen van de meest ingewikkelde ziektes. Geen probleem dus, zo'n buitenaardse invasie!

Natuurlijk zit er meer achter: we zien al snel dat de Bezoekers niet zonder verborgen agenda naar Aarde komen. Zo zijn ze eigenlijk al jaren op onze planeet, alleen viel niemand dat ooit op, want ja, ze lijken zo sterk op ons. En ze willen iets van ons, al is het nog niet duidelijk wat.

Onder de Bezoekers die al jaren op Aarde verblijven heeft zich in al die jaren een verzet gevormd. Bezoekers die vinden dat de originele plannen van de aliens niet meer door de beugel kunnen, noemen zich 'the Fifth Column' en proberen de plannen van Opperbezoeker Anna (Morena Baccarin, FireFly) te dwarsbomen. Hierbij krijgen ze hulp van een aantal mensen die de Bezoekers niet vertrouwen.

V is een sci-fi thrillerserie, met niet zozeer de focus op buitenaardse wezens, als wel op indringers in onze maatschappij en wat onze hoofdpersonen ertegen doen. We zien ook de Bezoekers in hun ruimteschepen onderling en hoe ze onze media tegen ons gebruiken, wat V een licht politiek tintje geeft.

V, keert midseason (in november) terug met seizoen 2 op ABC. In Nederland nog niet te zien.

Morgen: ambtenaren zijn zo gek nog wel.

Over het algemeen ben ik erg fan van de sitcoms die proberen een eigen stijl te ontwikkelen, een eigen tintje te vinden of anderszins herkenbaar te zijn. Zoals de geeks in The Big Bang Theory, de catchphrases en running gags in How I Met Your Mother of  de fantasie-scenes in Scrubs. Soms is het echter wel verfrissend om te kijken naar een sitcom die 'gewoon' leuk is.

En 'gewoon' leuk, dat geldt voor Two and a Half Men. Gewoon een serie over twee broers die in een huis wonen, samen met de zoon van een van hen. Charlie Harper (Charlie Sheen, Hot Shots) heeft zijn broer Alan (John Cryer) en zijn zoon Jake in huis genomen, na Alans scheiding. Voor even. Tijdelijk onderdak, zo was het plan, maar zeven jaar later leven ze nog steeds gedrieën in Charlies huis in Malibu, aan het strand. Charlie is namelijk succesvol reclamejingle-schrijver, en kan zich dus een kast van een huis wel veroorloven.

Alan doet het ook niet slecht; hij is chiropractor en heeft zijn eigen praktijk. Jake daarentegen doet het slecht op school, besteed zijn tijd aan games, tv kijken en slapen en is daardoor regelmatig een bron van zorgen voor zijn vader.

Two and a Half Men beschrijft de situatie van twee broers die ongewild samen in huis komen en zo een nieuw leven opbouwen, met alle moeilijkheden die daarbij komen kijken. Charlies oneindige stroom one night stands (in de eerdere seizoenen), zijn ergernis dat Alan het maar niet voor elkaar krijgt het huis te verlaten en Alans ongeluk met vrouwen zijn de grootste bronnen van de grappen in de serie. De bijrollen (de moeder van de broers, hun huishoudster, de buurvrouw, collega's, Alans ex en anderen) doen de rest.

Zoals gezegd, Two and a Half Men is 'gewoon' leuk, wat betekent dat de serie voor mij geen urgentie heeft; in tegenstelling tot de eerder genoemde series kan ik best een aflevering overslaan en zit ik tijdens een aflevering niet constant te lachen, maar Two and a Half Men is leuk genoeg om regelmatig eens op te zetten.

Two and a Half Men, maandagen op CBS. Seizoen 7 begint 20 september. In Nederland in overvloed te zien bij Veronica.

Morgen: komen ze wel echt in vrede? Wat willen ze eigenlijk?

De kleinste van de 'grote vijf' televisienetwerken in de VS, The CW, heeft een programmering waarin de tienerseries overheersen: One Tree Hill, Gossip Girl, 90210. Ook Smallville valt hieronder te noemen; wanneer deze serie niet bij The CW te zien was geweest, hadden veel verhaallijnen waarschijnlijk een lager tiener-soap-gehalte gehad.

Het is dus niet zo verbazend dat de nieuwe series op deze zender vaak (maar niet altijd) een beetje in deze vijver vissen: het persoonlijke drama, met voornamelijk tieners in de hoofdrol, waarmee de jongere kijker zich kan identificeren. Life Unexpected valt daaronder, maar de hoofdrollen zijn niet louter jongeren.

In Life Unexpected draait alles om Lux, een tiener die haar hele leven in pleeggezinnen heeft doorgebracht. Opgegeven door haar moeder (toen ook een tiener) bij de geboorte, was het de bedoeling dat Lux geadopteerd zou worden door een liefhebbend gezin, maar dat is nooit gebeurd. Van pleeggezin naar pleeggezin geslingerd worden is ook geen ideaal leven, dus besluit Lux op haar zestiende verjaardag een 'emancipated minor' te worden, wat inhoudt dat ze meer beslissingen zelf mag nemen en minder afhankelijk is van volwassenen.

Om deze status te verwerven heeft ze echter de ondertekening van haar ouders nodig, die ze niet kent maar vastbesloten is op te sporen. De serie begint met deze speurtocht, en de vondst van haar vader Baze, die niet eens wist dat hij een kind had, en haar moeder Cate, die geschokt is om te leren dat Lux nooit is geadopteerd. Cue schuldgevoelens.

De drie leren elkaar kennen, en gaan uiteindelijk meer met elkaar om. Life Unexpected laat zien hoe ze samen proberen er alsnog wat van te maken. Cate heeft een relatie en een baan als radiohost, Baze woont alsof hij nog een student is boven zijn eigen bar en Lux heeft al een leventje opgebouwd met vrienden die haar lot delen, maar langzaam groeien ze meer naar elkaar toe. Dit heeft natuurlijk grote impact op hun levens. Cate krijgt ineens moedergevoelens en moet Lux een plek geven in haar relatie. Baze beseft zich ineens dat hij een verantwoordelijkheid heeft, en leert daarmee om te gaan. Lux krijgt plotseling de kans om echt onderdeel te zijn van een familie. Natuurlijk gaat dit alles gepaard met de nodige obstakels, op persoonlijk, juridisch en praktisch gebied. 

In Life Unexpected geen actie, moorden, superhelden, mysteries of medische extremiteiten. Het verhaal van de eigenwijze Lux, de onvolwassen Baze en carrièrevrouw Cate is waar het om draait, en dat levert boeiende, mooie, persoonlijke situaties op.

Life Unexpected, dinsdagen op the CW. Seizoen 2 begint vandaag. Nog niet in Nederland te zien.

Morgen: tijdelijk onderdak bij je broer.

Met ruim twintig seizoenen en een eigen speelfilm op de rol, heeft The Simpsons eigenlijk geen introductie meer nodig, ook al heeft de serie in Nederland eigenlijk altijd maar een achtergestelde rol in de programmeringen gehad. The Simpsons is een begrip.

Daarom is het eigenlijk raar om deze te tippen voor het komende tv-seizoen. Is er niks nieuwers, frissers? Jazeker, maar The Simpsons is een constante factor en houdt zich nog steeds sterk tegenover 'nieuwelingen' als Family Guy en South Park. De eenvoudige gezins-setting en de rijke cast aan ondersteunende personages, plus de in de tv-tip 17 genoemde voordelen van animatie zorgen voor een grote variatie aan verhalen die The Simpsons de moeite waard blijven maken. De serie is grappig, actueel, vernieuwend en vermakend.

Deze tv-tip is er zodat je The Simpsons niet vergeet.

The Simpsons, zondagen op FOX. Seizoen 22 begint 26 september. In Nederland momenteel niet te zien (voor zover ik weet). 

Morgen: en dan blijk je ineens een dochter te hebben.

Als je naar het aanbod van politieseries kijkt, valt al snel op dat de moorden overheersen. In deze serie tv-tips kwamen al twee moordseries voorbij. Daarom is het leuk als er eens wat afwisseling is op politiegebied. 

Afgelopen lente begon FOX met het uitzenden van een aantal afleveringen van een nieuwe politieserie: The Good Guys. Hierin geen moordzaken met alle gebruikelijke heisa er omheen, maar ouderwetse politie-actie. De serie, feitelijk een buddy-comedy, draait om Jack Bailey (Colin Hanks, Roswell, King Kong), een ambitieuze moderne detective, en zijn partner Dan Stark (Bradley Whitford, The West Wing, Studio 60 on the Sunset Strip), een ouderwetse rot in het vak, die duidelijk is blijven hangen in het verleden.

Stark en Bailey staat niet zo hoog aangeschreven in hun bureau, en dus worden ze veelal op kleine zaken afgestuurd; diefstal, inbraken, geen dramatische dingen, maar wel zaken die net boven de standaard agenten vallen. Waar Bailey het allemaal netjes af wil handelen en Stark staat te popelen om de bad guys op te pakken, zijn beiden niet zo blij met hun beperkte baantje.

Gelukkig levert elke saaie zaak extra werk op voor de heren; een grotere zaak blijkt zich te verschuilen achter de standaardklus, die het duo in meer spannend gebied brengt. Stark en Bailey pakken de grotere zaak, zonder te rapporteren aan het bureau, vaak zelf op, brengen zichzelf in de problemen en zorgen over het algemeen voor een vermakend verhaal. Stark, met zijn ouderwetse kijk op 'boeven vangen' en totale onkunde met computers en andere moderne technologie, en Bailey die soms niet het lef heeft om de grote stappen te nemen. 

Het is nog niet duidelijk hoe The Good Guys zich gaat ontwikkelen; een beschrijving zoals bovenstaand kan een formuleserie opleveren die uiteindelijk gaat vervelen. We hebben echter nog maar negen afleveringen gehad en zullen pas komende herfst zien of het vermakend genoeg blijft. Tot nu toe, echter, kijkt het prettig weg, en is het dus nog prima aan te bevelen.

The Good Guys, vrijdagen op FOX. Seizoen 1 vervolgt met aflevering 10 op 24 september. In Nederland nog niet te zien.

Morgen: Het is geel en het eet donuts.

Wat leuk is aan animatie, is dat er geen regels zijn. Althans, zo kun je het zien. Een gemiddelde sitcom is door budgetredenen beperkt in zijn mogelijkheden. Je kunt geen honderden decors maken voor slechts een paar afleveringen, je kunt niet onbeperkt acteurs inhuren en dure stunts uithalen is ook niet mogelijk. Bovendien wordt geacht dat je enigszins realistisch blijft in je verhaal en je dialoog.

Hoe anders is het bij animatie. Je kunt huizen laten instorten, je personages een reeks aan lichamelijke veranderingen laten doorgaan, alle scenes op de maan plaats laten vinden en een onbeperkt aantal gastpersonages laten langskomen. Dieren kunnen praten en baby's kunnen vliegtuigen besturen. En reken maar dat Family Guy dat doet. 

In de basis gewoon een geanimeerde sitcom over een gezin in Rhode Island, laat Family Guy het leven van Peter Griffin en zijn familie zien. Die familie bestaat uit zijn vrouw Lois, in veel opzichten de meest normale persoon van de Griffins, hun dochter Meg, een outcast op school en ook thuis niet bepaald geliefd, zoon Chris, een puberende dommerik die in veel opzichten een jonge versie is van zijn vader, en baby Stewie die, hoewel slechts een jaar oud, bijzonder volwassen trekjes vertoont. De familiehond, Brian, is een normaal lid van het gezin, aangezien hij spreekt, alcohol drinkt en boeken leest.

Family Guy, zoals veel animatie-sitcoms, gebruikt de karakters om kritisch te zijn over sociale en culturele situaties en vraagstukken, maar ook om simpelweg te shockeren of absurd te zijn. Een veel voorkomende techniek in Family Guy is de cutaway, een tussenscene die enkele seconden duurt, als reactie op een direct daarvoor gesproken stukje dialoog. Of de referenties naar zichzelf of thuisstation FOX. In veel gevallen werken grappen in een aflevering omdat ze totaal nergens op slaan. Family Guy is heel duidelijk een mix van diverse vormen van humor, en slaagt daar goed in.

Family Guy, zondagen op FOX. Seizoen 9 begint 26 september. In Nederland te zien bij Comedy Central, of BBC Three als we buurlanden meerekenen.

Morgen: boeven vangen op de ouderwetse manier.

Superhelden doen het goed op het witte scherm. Films over Marvel-helden als de X-Men, Hulk, Spider-Man of Iron Man doen het al jaren goed, en er staan er voor de komende jaren weer genoeg op het program. Ook concurrent DC Comics is in de bioscoop vertegenwoordigd, zij het wat minder. De laatste tekenen van leven waren The Dark Knight, Watchmen en The Losers. Volgend jaar kunnen we de nu nog bij het grote publiek volledig onbekende DC-superheld Green Lantern verwelkomen, en daarna komt er, als alles goed gaat, een nieuwe film rondom Superman, misschien wel de bekendste superheld uit de DC stal.

Het laatste wat we van Superman gezien hebben in live-action vorm, is Superman Returns, waarin Brandon Routh zijn beste Christopher Reeve-impressie neerzet. Als we echter naar TV kijken, zien we meer activiteit rondom the Last Son of Krypton. Nadat Dean Cain in de jaren '90 zijn versie van Clark Kent neerzette, startte in 2001 een serie over de beginjaren van deze buitenaardse jongen met buitengewone krachten.

Smallville begon, negen jaar geleden, bij het begin: een meterorenregen in het plaatsje uit de titel bracht dood en verderf onder de inwoners, schade, een hoop vreemde groene meteoorfragmenten en.. een ruimteschip. In dit schip vonden Jonathan en Martha Kent een kleine jongen, die zij opvoedden als hun eigen zoon. Je zou kunnen zeggen 'de rest is geschiedenis', maar het is juist die geschiedenis waar de serie zich al negen seizoenen mee bezig houdt.

In al die jaren heeft de serie een grote ontwikkeling doorgemaakt. Begonnen als freak of the week-show, waarbij jonge Clark wekelijks een door meteroorfragmenten beinvloed persoon tegenkomt en deze moet helpen of het hiertegen moet opnemen, groeide de serie langzaam door naar een breed verhaal over de oorsprong van de Kryptoniaan. Seizoen na seizoen, aflevering voor aflevering, werden elementen toegevoegd die uit de films en comics bekend zijn. Af en toe kreeg de tiener meer krachten, zoals heat vision of super-adem, en steeds meer begon hij te leren over zijn oorsprong. We zagen het Fortress of Solitude, de Daily Planet en Lois Lane deed haar intrede in de serie. Allemaal een opbouw naar het moment waarop Clark besloot een strakzittend blauw pak aan te trekken en zichzelf Superman te noemen.

Dat moment is er echter nog niet gekomen; hoe langer de serie voortduurde, hoe minder er overbleef uit de jeugd van Clark Kent om te vertellen. Het moment met de grote S kon niet ver meer weg zijn. Maar de serie is populair, en de introductie van Superman behoort helemaal aan het einde plaats te vinden. Dus werd na een aantal seizoenen stevig geschoven met de binnen DC Comics bekende indeling van de geschiedenis. Clark ging bij de Daily Planet werken, maar had nog geen bijbaantje als superheld. En daarna had hij wel een bijbaantje als superheld, maar zonder heldennaam en kostuum. En daarna wel een heldennaam (de Blur, gebaseerd op de snelheid waarmee hij voorbij raast) en een kostuum, maar niet dat blauwe met de rode cape. Andere DC-helden werden in de serie geïntroduceerd, zoals Green Arrow of Martian Manhunter. Helden die in andere media allemaal na Superman kwamen, gaan hem in Smallville allemaal voor.

Vooral de laatste ontwikkelingen hebben van Smallville een meer boeiende serie gemaakt. Clark is immers maar een brave jongen, en de toevoeging van andere helden en bekende criminelen geeft de serie een leuke dynamiek. Het komende seizoen is het tiende, en laatste. Onlangs werd in een trailer al bekend dat het kostuum uit Superman Returns zijn opwachting zal maken in de serie, en tegen het einde van het seizoen zal Clark zijn lotsbestemming volgen, en de rol van de grootste superheld op Aarde aannemen. Tot die tijd hebben we nog een seizoen lang wilde avonturen van DC-helden voor de boeg.

Smallville, vrijdagen op The CW. Seizoen 10 begint 24 september. In Nederland inmiddels niet meer te zien.

Morgen: politiek incorrect, absurd en geanimeerd.

De meningen zijn altijd verdeeld over Amerikaanse remakes van Britse producties. Omdat Britse humor de Amerikaanse niet is, vindt er altijd een vertaalslag plaats die in de ogen van Britse fans totaal mislukt is, en volgens anderen prima geslaagd. Amerikaanse fans snappen op hun beurt meestal maar niks van alle heisa rondom het origineel.

Zo zijn er ook twee kampen rondom The Office. Het origineel, waarin Ricky Gervais de rol van manager David Brent neerzet, is alom gewaardeerd, en wordt vooral in de UK gezien als zijn meesterwerk. Fans van deze serie vinden vaak niets aan de Amerikaanse gelijknamige remake, hoewel die wel degelijk behoorlijk grappig is. Voor mij geldt dat ik alle dertien afleveringen van The Office (want ja, zo weinig zijn het er eigenlijk maar) wel op DVD heb, maar ik heb ze niet afgekeken. Vond het wel grappig, maar misschien was ik het hogere tempo van de Amerikaanse versie, die ik eerder zag dan de Britse, al teveel gewend.

In die Amerikaanse versie speelt Steve Carell (The 40 Year Old Virgin, Evan Almighty, Anchorman) de rol van Michael Scott, manager van een kleine vestiging van een papierhandelaar. De serie, als het origineel, is in mockumentary-vorm. Dat betekent dat we met z'n allen doen alsof we naar een documentaire zitten te kijken, compleet met talking heads, interviews met de personages, tussen de scenes door.

In The Office worden de kantoormedewerkers gevolgd in hun dagelijkse doen en laten. We zien een parodie op een kantoorsituatie, compleet met vanaf de eerste aflevering office pranks, collega's die elkaar eigenlijk niet mogen, de schreeuwlelijk van het kantoor en de stille muis. In latere seizoenen wordt de fictieve cameraploeg ook toegelaten in privesituaties van de kantoormedewerkers.

De humor van de show wordt gezocht in ongesproken grappen: moeilijke sociale situaties, ongemakkelijke momenten en belachelijk gedrag van onder andere Michael Scott. Veel minder dan bij andere sitcoms is er sprake van grappen in de dialoog, en dat kan bij de eerste paar afleveringen even wennen zijn. Voor mij was het dat zeker, maar naarmate je de stijl meer gaat begrijpen en de karakters meer gaat leren kennen, raak je meer gewend aan de benadering van de makers en kun je regelmatig dubbel liggen van het lachen.

Steve Carell heeft aangegeven te gaan stoppen met The Office. In het komende seizoen zal Michael Scott dus uit de serie verdwijnen. Wat dat voor de rest van de cast, en de serie als geheel, betekent is nog niet bekend, al wil NBC er wel graag mee verder.

The Office (US), donderdagen op NBC. Seizoen 7 begint 23 september en zal 25 afleveringen tellen. In Nederland te zien bij Comedy Central.

Morgen: de geboorte van de grootste superheld op Aarde.

Ik kijk niet zoveel misdaadseries. Eigenlijk bijna geen. De CSI's, Bones, Law & Order's en andere formuleseries: ik blijf wel eens hangen tijdens het zappen, maar volgen doe ik ze geen van allen. Moorden oplossen is boeiend, maar iets anders moet belangrijker zijn. Vind ik. Zoals de benadering die Castle eraan geeft. Of die van Patrick Jane, ex-'helderziende' in dienst van de recherche.

Jane is een mentalist, oftewel iemand die optreedt als helderziende, iemand met psychische krachten. Die heeft hij niet natuurlijk, maar dat boeit niet. Hij deed het werk al als tiener, en is daar aan het begin van de serie, zo lijkt het, onlangs mee gestopt. De oorzaak hiervan is de moord op zijn vrouw en dochter. Seriemoordenaar Red John werd op televisie door Jane psychologisch ontleed en dat leidde tot wraak op zijn familie.

Deels om te kunnen helpen Red John op te sporen, deels omdat hij nu eenmaal ergens zijn brood mee moet verdienen, is Jane aan de slag gegaan als consultant bij het California Bureau of Investigation, een soort staats-FBI die voornamelijk wordt ingeschakeld om moorden op te lossen. Omdat hij geen politietraining of -vaardigheden heeft, bestaat zijn werk vooral uit het naar eigen inzicht helpen waar dat mogelijk is. En dat doet hij door de trucs uit zijn vorige carrière toe te passen. Zo hypnotiseert hij wel eens een verdachte of slachtoffer, of sluist-ie ongemerkt interessant bewijsmateriaal onder de neus van anderen weg. Ook is hij enorm observatief, en vallen hem dingen op die de rechercheurs over het hoofd zien. Het komt erop neer dat zijn oplettendheid, mensenkennis en trucage meestal de beslissende factor zijn in het oplossen van de moord.

Patrick Jane (Simon Baker) is van nature een beetje recalcitrant. Een brutale gast. Hij voert zijn methoden uit en doet wat hij denkt dat nuttig is, of wat hij leuk vindt, om te moord op te lossen. Dit levert vaak wat conflict met zijn CBI-collega's op, want zij werken natuurlijk volgens het boekje. Hij is de loose canon onder de consultants. En dat maakt hem als personage leuk om naar te kijken. De trucs die hij toepast, de methodes die hij gebruikt om achter de waarheid te komen, zorgen voor een boeiend verloop van het verhaal.

The Mentalist, donderdagen bij CBS. Seizoen 3 begint 23 september. In Nederland te zien bij SBS6.

Morgen: achter de schermen in een papierfabriek.

Het is leuk om naar een show als Saturday Night Live te kijken; de sketches zijn, meestal, grappig en het is vaak te zien dat de acteurs er plezier in hebben. Maar er gebeurt meer bij zo'n show dan je in dat ene uurtje ziet. Achter de schermen werkt een hele crew zich wekelijks in het zweet om de show op de rails te krijgen.

In 2006 konden we deze kant van het verhaal op twee manieren zien; in de vorm van Studio 60 on the Sunset Strip, een drama in de stijl van The West Wing die verhaalde over het maken van een SNL-achtige sketch show, en 30 Rock, een sitcom over, eigenlijk, hetzelfde.

Studio 60 is allang weer verdwenen, maar de 30 Rock-benadering is wel degelijk aangeslagen. We zien erin hoe de showrunner van 'The Girlie Show' maar met moeite de groep acteurs, schrijvers en producers weet aan te sturen. Liz Lemon (gespeeld door Tina Fey, actrice en schrijfster bij SNL geweest) heeft bovendien haar priveleven niet helemaal onder controle en moet ook nog haar baas, NBC-directeur (verantwoordelijk voor 'west coast and microwave oven programming') Jack Donaghy (Alec Baldwin), bezig houden. Chaos alom in haar leven, en dat wordt er niet makkelijker op gedurende de loop van de serie.

De serie is gecreëerd door Fey, die haar ervaringen bij SNL heeft gebruikt om 30 Rock vorm te geven. 30 Rock drijft dan ook af en toe de spot met de Amerikaanse media, of met thuisstation NBC, maar allemaal op een luchtige manier. Zo heeft de real life overname van NBC door kabelgigant Comcast ertoe geleid dat de NBC uit de serie is overgenomen door het bedrijf Kabletown, met alle commerciele interventie van dien. Om maar een voorbeeldje te noemen. 30 Rock zit vol met kleine en grote, subtiele en overduidelijke grappen, een mix die de serie al enkele Emmy-nominaties en awards heeft opgeleverd.

30 Rock, donderdagen op NBC. Seizoen 5 begint 23 september. In Nederland te zien bij Comedy Central.

Morgen: misdaden oplossen door je mensenkennis te gebruiken.

Dexter Morgan is een abormaal persoon. Een monster. Een freak, die eigenlijk het daglicht niet mag zien. Althans, zo is hij opgevoed. Hem is, door adoptievader Harry, verteld dat moorden in zijn bloed zit en dat dat eigenlijk verkeerd is, maar hij er wel mee om kan leren gaan. En dat probeert Dexter nog dagelijks.

De achtergrond van Dexter (Michael C. Hall, Six Feet Under) is duaal. Hij is een seriemoordenaar, maar werkt tegelijk als bloedspatanalyst bij de politie van Miami. In zijn dagelijks leven doet hij zich voor als prettige collega, goede broer, lieve man en stiefvader, maar het is allemaal spel. Hij is niet echt zo; het is een façade om overeind te blijven in de wereld, want diep van binnen wil hij moorden.

En dat doet hij ook; Dexter gebruikt zijn toegang tot informatie als politiemedewerker om criminelen, moordenaars, verkrachters, die door de mazen van de wet weten te slippen, alsnog te grazen te nemen. Hij spoort ze op, verdooft ze en snijdt ze aan stukken. Als souvenir bewaart hij een bloedmonster van het slachtoffer. De overblijfselen ruimt hij netjes op en dumpt hij op de bodem van de zee.

Wat interessant is aan Dexter is te zien hoe hij navigeert tussen wie hij denkt te zijn en wie hij denkt dat anderen denken dat hij is. Zijn moeder is vermoord, en hij werd achtergelaten in een poel van bloed, als kind, en politieagent Harry, die hem toen heeft geadopteerd, meent dat dat de reden is dat Dexter zo moordlustig is. Harry heeft hem vervolgens geleerd om te gaan met zijn neigingen. Eerst door het doden van dieren, daarna alleen mensen 'die het verdienen'. Niemand kent Dexters geheim, behalve Harry. Na Harry's dood blijft hij in gedachten nog bij Dexter aanwezig. Als een vertegenwoordiging van Dexters geweten, dat anderszins afwezig is, adviseert 'Harry' hem nog regelmatig in moeilijke situaties.

Harry is dus, gedurende Dexters leven, van grote invloed op Dexters doen en laten. Hij heeft Dexter leren omgaan met zijn moordneigingen, maar heeft hij die eigenlijk niet gewoon aangemoedigd? Hij heeft Dexter een werkwijze aangeleerd om niet gepakt te worden, maar is dat niet gewoon hoe je iemand opvoedt, indoctrineert, traint tot seriemoordenaar?

In ieder seizoen van de serie heeft Dexter een bepaalde criminele zaak waar zijn interesse naar uitgaat. Vaak is dat omdat het in zijn straatje ligt, omdat hij een verwantschap ziet, maar soms is het verband met zijn persoon sterker dan hij zou willen. Dat maakt elk seizoen spannend, en door te zien hoe een 'freak' als hij ermee omgaat boeiend.

Dexter: zondagen op Showtime. Seizoen 5 begint 26 september. In Nederland te zien op 13th Street en bij de VPRO.

Morgen: achter de schermen bij een tv sketch show.

Veel sitcoms hebben als cast een "bij elkaar geraapt zooitje" en daarmee proberen ze hun wekelijkse afleveringen in te vullen. Dat bedoel ik niet negatief; onder die omschrijving schaar ik Friends, How I Met Your Mother en The Office, allen succesvolle en erg leuke series.

In Community is er echter daadwerkelijk sprake van een bij elkaar geraapt zooitje. Op een 'community college' in Colorado ziet geschorst advocaat Jeff Winger (Joel McHale, The Soup) een aantrekkelijke vrouwelijke medestudent, en hij besluit haar uit te nodigen voor zijn Spaanse studieclub. Die bestaat natuurlijk niet, maar al snel krijgen andere studenten er lucht van en met alle interesse besluiten ze zich bij de club aan te sluiten. Dat ze daardoor juist die club in het leven roepen, is de bron van Community; een groep misfits op een community college die met elkaar studeren voor de lessen Spaans op die school.

Het spreekt vanzelf, in sitcomwereld, dat deze groep vervolgens bij elkaar blijft. Niet alleen om samen te studeren voor Spaans of andere vakken, maar omdat ze eigenlijk verder niet zoveel vrienden hebben. Gedurende de serie volgen we Jeff, die al snel als leider van de groep wordt beschouwd, en zijn nieuwe vrienden in hun perikelen rondom lessen, sociale situaties en onderlinge problemen.

Community is grappig vanwege de samenstelling van de groep. Jeff is een beetje een losbol, waarvan je je afvraagt hoe hij ooit advocaat is geworden. Zijn groepsgenoten varieren van de nette studente tot een gescheiden moeder, tot een oud-quarterback die niet zo succesvol meer is, tot een ooit succesvol zakenman die al zeven keer gescheiden is (gespeeld door Chevy Chase). Ze hebben allemaal hun eigenaardigheden, zoals dat hoort in een sitcom, en allemaal doen ze wel eens iets waar de rest van de groep vreemd van opkijkt. Tel daarbij op de wat wereldvreemde decaan van de school, de machtswelluste leraar Spaans en nog een reeks andere personeelsleden en medestudenten, en je hebt een lekker zooitje. 

Community, donderdagen op NBC. Seizoen 2 begint 23 september. In Nederland nog niet te zien.

Morgen: een seriemoordenaar die denkt geen geweten te hebben.

Dramaseries zijn tegenwoordig van alle markten thuis. Een politieserie is niet alleen maar serieuze gezichten, een horrorserie is niet alleen maar eng en duister en sci-fi is niet alleen maar avontuurlijk. Een beetje drama mengt een aantal vormen door elkaar, en de echt goede gebruiken die mengvorm om tot iets unieks te komen.

Desperate Housewives is hier een goed voorbeeld van. In de basis een soapy wekelijkse show over een aantal vrouwen en hun gezinnen aan Wisteria Lane, in een luxe buitenwijk in een fictief Amerikaans stadje, maar als je wat verder kijkt zie je meer elementen terug. 

Het belangrijkste element in Desperate Housewives is mysterie. Met elk seizoen een nieuwe, mysterieuze bewoner zijn er elk seizoen nieuwe geheimen te ontdekken, nieuwe gevaren te ontwijken en  nieuwe avonturen te beleven. De nieuwe bewoners zijn echter nooit de enige met geheimen. Gedurende de serie leren we de hoofdpersonen Susan, Gabrielle, Bree en Lynette, met hun gezinnen, kinderen, aangewaaide familie en hun werk, priveleven, problemen, goede momenten en hun eigen geheimen steeds verder kennen.

De verhalen van deze vier variëren van simpele romantiek, tot familieproblemen, dood, geboorte, scheidingen, overspel en ruzie. De groep vriendinnen bestond overigens ooit uit vijf vrouwen, maar de vijfde, Mary-Alice, is al sinds de pilotaflevering dood. Ze heeft echter geen aflevering gemist: als voice-over van Desperate Housewives voorziet ze elke aflevering van een thema (dat je vervolgens ook terugziet in de verhalen die in die aflevering verteld worden) en haar eigen blik op het leven van haar vriendinnen. Haar dood is overigens het mysterie uit het eerste seizoen. Ze heeft zichzelf door het hoofd geschoten, maar waarom? 

Naast soapy drama en mysterie weet Desperate Housewives meer snaren te raken: de humor ligt op straat, en de serie slaat regelmatig een lichte toon aan door uit onverwachte hoek met een grap te komen. Aan de andere kant weten de schrijvers ook bijna elk seizoen wel een gelegenheid te vinden om iets rampzaligs te laten gebeuren, zoals orkanen, vliegtuigcrashes of gijzelingssituaties.

Het is de mix van een boeiend verhaal per seizoen, samen met de persoonlijke verhalen van de vriendinnen en de humor, het verdriet en de spanning die Desperate Housewives tot een goede serie maken. Zoals gezegd heeft elke aflevering in zekere zin een thema, en op geen moment voelt dat als geforceerd. Regelmatig weten de schrijvers je te verrassen, te laten lachen of je op het puntje van je stoel te krijgen.

Desperate Housewives, zondagen op ABC. Seizoen 7 begint 26 september. In Nederland te zien op Net5.

Morgen: een nep-studiegroep met echte vrienden.

Een oud sitcom-concept is het focussen op een gezin. Vader, moeder, kinders en misschien een buurman, butler, aanwaaiende familieleden, buren enzovoorts als toevoeging. Het is een beproefd concept; kijk maar naar oudere series als Family Ties, The Nanny, The Fresh Prince of Bel Air, Married... with Children of The Cosby Show. Het gezinsleven is herkenbaar, dus een dergelijke situatie is uiterst geschikt voor een sitcom.

We leven echter in de jaren '10, en het gezinsleven is niet meer het standaardplaatje dat het vroeger was. Logisch dus dat als je een sitcom over een gezin maakt, dat je wat variaties gaat zoeken. Modern Family doet dat, en ze beperken zich niet tot één gezin: we zien het wel en wee van drie gezinnen.

Gezin 1 is misschien wel het meest normale gezin: man, vrouw, drie kids. Niks bijzonders aan. De man des huizes (Ty Burrell) is een beetje vreemd, denkt in zijn eigen termen en gedraagt zich, om het simpel te zeggen, komisch. De kinderen hebben hun nukken en eigenaardigheden en hun moeder probeert de boel bij elkaar te houden. Best normaal eigenlijk.

Gezin 2 is een homokoppel met kind. Geadopteerd natuurlijk, uit Azië. Een van de vaders (Jesse Tyler Ferguson) is de broer van de hiervoor genoemde huismoeder. Zijn partner (Eric Stonestreet) ziet het vader zijn helemaal zitten en werpt zich dan ook meteen op als de thuisblijfvader, terwijl hijzelf het inkomen binnenschraapt.

Gezin 3 is een wat oudere man, die een jonge Latina aan de haak heeft geslagen. Zij heeft een zoon en met z'n drieën vormen zij een gezinnetje. De man (gespeeld door Ed O'Neill, bekend uit Married... with Children) is de vader van de twee eerder genoemde broer en zus.

En ziedaar het verband tussen de gezinnen. Drie verschillende gezinssituaties, waarin de schrijvers hun eigen specifieke verhalen kwijt kunnen, met daar bovenop de onderlinge contacten, in de vorm van feestjes, het even bij elkaar op visite gaan, en wat dies meer zij. Door de verschillen tussen de gezinnen kunnen allerlei situaties worden bedacht, en dat gebeurt ook. Modern Family blinkt dan ook uit in zijn eenvoud en originaliteit. In plaats van de humor en het eigen gezicht van de serie te zoeken in gimmicks, one-liners of running gags, zijn de personages en verhalen simpelweg goed geschreven en grappig. 

Deze uitvoering wordt overigens breed gewaardeerd: Modern Family heeft bij de meest recente Emmy Awards uit acht nominaties drie prijzen weten te winnen, waaronder die voor Outstanding Comedy Series. Vijf van de vaste castleden waren bovendien genomineerd voor Best Supporting actor/actress, een prijs die Eric Stonestreet uiteindelijk wist te winnen. De derde prijs ging naar de schrijvers. 

Modern Family: woensdagen op ABC. Seizoen 2 begint 22 september. In Nederland binnenkort te zien bij RTL 5.

Morgen: het leven in een luxe buitenwijk is niet zo saai als het lijkt.

Soms is een serie interessant omdat het lekker wegkijkt, geen diepe verhalen heeft, niet veel investeert in een lange doorlopende verhaallijn maar je gewoon een uurtje fijn vermaakt. Human Target is zo'n serie.

Gebaseerd op een DC Comics karakter, is Human Target het verhaal van een man die zich laat inhuren om anderen te beschermen. Hij doet dit door een positie dicht bij de te beschermen persoon in te nemen en zo een oogje in het zeil te houden. Undercover natuurlijk. Dit leidt feitelijk tot een beetje detectivewerk, gecombineerd met vaak lekker uitbundige actie. 

De serie wijkt iets af van de comic, waarin Christopher Chance (in de serie gespeeld door Mark Valley) zich vermomt als de te beschermen persoon, zodat die persoon volledig buiten schot blijft. In de tv-versie neemt Chance de rol van persoonlijk assistent, naaste collega of iets dergelijks aan, en dient dan als een soort van undercover bodyguard. Door zichzelf zo dicht bij zijn klant te positioneren, wordt hij eigenlijk een menselijk doelwit, en ziedaar de titel van de show.

Chance is een veiligheidsexpert, en in de serie zien we hints naar wat dat in zijn verleden betekend heeft. We leren langzaam een beetje waarom hij dit werk doet, maar zoals gezegd overheerst het niet; de achtergrond is precies dat. De focus ligt op de zaak van de dag, waarin Christopher Chance en zijn klant samen proberen de bedreiging op te sporen, uit te schakelen of soms gewoon te ontlopen. Dit levert diverse situaties in uiteenlopende locaties op, wat leuk is voor de diversiteit van de verhalen.

Wanneer bezig met een klant en dicht bij het vuur, wordt Chance bijgestaan door twee collega's. Zij doen achtergrondwerk, zoals het hacken van veiligheidscamera's om met hem mee te kijken, of het klaarstaan met een vluchtauto. Deze collega's, gespeeld door Chi McBride (Pushing Daisies) en Jackie Earle Haley (Watchmen), hebben ook een deel in Chance's verleden, waarvan we in seizoen 2 meer te zien krijgen.

Maar dat verleden buiten beschouwing gelaten, is Human Target gewoon een fijne actieserie, wat misschien wel goed getimed is nu 24 inmiddels is afgelopen. 

Human Target, vrijdagen op FOX. Seizoen 2 begint op 1 oktober. In Nederland te zien bij Veronica.

Morgen: een moderne kijk op het familieleven.

In navolging van TV-tip 3 wilde ik je deze trailer voor Glee seizoen 2 niet onthouden. Glee wordt weer een hoop muzikaal plezier!

Bill Lawrence is de man achter hitseries als Spin City en Scrubs, series die een bepaald soort humor vertegenwoordigen en zich daarmee onderscheiden van andere series. Scrubs heeft vorig jaar zijn laatste seizoen gehad, in hetzelfde jaar dat Lawrence met een nieuwe serie op de proppen kwam. 

Een cougar is een 'oudere' vrouw (en daarmee bedoelen we 40+) die in de vijver van jonge mannen vist. Courteney Cox, die na de annulering van Dirt toe was aan een nieuwe rol, speelt de rol van Jules Cobb, feitelijk een oudere versie van Friends' Monica Geller, die recent gescheiden is, een zoon heeft en eigenlijk wel weer op zoek is naar een (jonge) man.

Gek genoeg heb ik me een seizoen lang afgevraagd waarom de serie Cougar Town heet. Zo'n enorme cougar is Jules namelijk helemaal niet, en de serie draait meer om haar vriendschap met haar collega, buren en haar ex-man, dan om iets anders. De onderlinge contacten in de groep zijn vreemd maar vertrouwd, grappig en origineel. Zoals in Scrubs hebben sommige personages hun eigen manier van met elkaar communiceren, of op elkaar reageren, wat verfrissend is, en grappig. Heb ik grappig al genoemd?

Cougar Town is een lekker wegkijkende, simpele sitcom, waarbij de rare trekjes van de personages al snel gaan wennen, waardoor je graag nog een aflevering kijkt.

Cougar Town, woensdagen op ABC. Seizoen 2 begint 22 september, met een gastrol van Jennifer Aniston. In Nederland te zien bij Net5.

Morgen: if now one else can help, and if you can find him...

Het is lastig een verhaal over Fringe te beginnen zonder te verwijzen naar the X-Files. Shit, nou doe ik het toch. Een van de meest gehoorde uitspraken over deze sci-fi serie is namelijk dat het de X-Files van de eenentwintigste eeuw is.

Het is niet zo gek ook; het grootste deel van de serie draait om een FBI-agente (Olivia Dunham, gespeeld door Anna Torv) die samen met een wetenschapper en zijn zoon 'vreemde zaken' onderzoekt. Waar eerdergenoemde serie echter voornamelijk focust op buitenaards leven op aarde, zoekt Fringe het in de randwetenschap, de 'fringe science', binnen welke context wordt geprobeerd om fenomenen als teleportatie, het delen van je bewustzijn met anderen, het bewegen door muren of parallele universums te verklaren. En met succes; de 'Fringe division' van de FBI, gestationeerd in Boston, behandelt de zaken alsof ze de normaalste zaak van de wereld zijn.

Fringe is echter geen 'case of the week'-serie, waarbij elke week een verhaal netjes wordt afgerond. Hoewel de serie zeker van dat soort self-contained afleveringen kent, wordt een groot deel van de tijd besteed aan het grotere verhaal. Dat verhaal hangt samen met de eerder genoemde wetenschapper, Dr. Walter Bishop (John Noble, The Lord of the Rings). Hij heeft een verleden van het werken aan randwetenschappen, maar hij is briljant en daardoor op meer dan enkele gevallen geslaagd een resultaat te bereiken. Voorbeelden van zijn doorbraken geven zou enkele interessante plotonderdelen verklappen, maar het komt erop neer dat er personen en groeperingen in de wereld zijn met eenzelfde interesse in deze zaken als Dr. Bishop, die deze voor zichzelf willen gebruiken. De gevaren die dat met zich meebrengt vormen een groot deel van de rode draad in Fringe. Hoe het verleden van Walter samenhangt met de zaken uit het heden, en wat Olivia daarmee te maken heeft, is onderdeel van het mysterie.

Fringe slaagt erin een mix te bereiken van het wekelijks tonen van freaky fenomenen, en deze kunnen verwerken in een groter verhaal. Daarbij komt dat Dr. Bishop, in het begin van de pilot nog woonachtig in een instituut en sindsdien onder curatele van zijn zoon (Peter Bishop, gespeeld door Joshua Jackson), ze niet allemaal op een rijtje heeft en dus de wekelijkse situaties anders benadert dan je van de FBI kan verwachten. Hij en Peter hebben een interessante band met elkaar, en ook die is onderdeel van het grotere mysterie.

Bedacht door J.J. Abrams is Fringe eigenlijk de opvolger van Lost. De serie mixt een groter mysterie, dat langzaam verder uitbreidt, met een reeks interessante wekelijkse verhalen. Met soms een horror-randje hier en een persoonlijk tintje daar, is een aflevering een goede besteding van je avond.

Fringe, donderdagen op FOX. Seizoen 3 begint 23 september. In Nederland te zien bij Net5.

Morgen: 40+, gescheiden en nog steeds op mannenjacht.

Is dit de nieuwe Friends? Rot op, Friends is afgelopen, voorbij en klaar. Tijd voor iets nieuws. How I Met Your Mother (HIMYM) vertelt het verhaal van vijf New Yorkse twintigers, vanuit het vertelpunt van een van hen, in het jaar 2030. Inderdaad, eigenlijk speelt HIMYM in de toekomst met een blik naar het heden. Een beetje tijdreizen dus. Maar laat je daar niet door verwarren: How I Met Your Mother is een sitcom die feitelijk over relaties, uitgaan, vriendschap en pakken gaat. Waargebeurd verhaal.

Ted Mosby (Josh Radnor), een van de vijf, zet in 2030 zijn kinderen op de bank en vertelt ze het verhaal van hoe hij hun moeder ontmoette. Wanneer dat precies 'was', weten we echter niet, want hij is met zijn verhaal begonnen in 2005 en we zijn inmiddels in dat verhaal aanbeland in 2010. Het perspectief van "ik ben aan het vertellen hoe ik jullie moeder heb leren kennen" is echter wel een interessante; het zorgt ervoor dat de focus van de verhalen ligt op 'dating', het ontmoeten van de juiste vrouw (of man, voor de vrouwelijke hoofdpersonen), het onderhouden van relaties, en het bouwen aan (en ontdekken van) je eigen persoon. Het zorgt er ook voor dat de makers van de serie iets hebben om af en toe op terug te komen en hints te droppen richting de kijker: "het was hier waar ik je moeder voor het eerst zag, maar daarover later meer". De kijker zit op de bank, Ted Mosby (waarvan de 2030-versie nooit in beeld komt maar wordt stemgegeven door Bob Saget) is onze vader.

Toch even terugkomen op Friends. Die serie, met een vergelijkbare setting en cast-indeling, was uiterst succesvol maar vergeleken met How I Met Your Mother wat lievig. Wat braaf. HIMYM verrast de kijker met originele verhalen, absurde situaties en eigen concepten. Met wat meer ballen. De personages slaan elkaar als onderdeel van een weddenschap, halen grappen met elkaar uit en de serie zit vol met terugkerende thema's (zoals de uitspraken van de altijd goed in het pak gestoken Barney Stinson (Neil Patrick Harris), of zijn theorieën over dating, het telepatisch communiceren van de hoofdpersonen wanneer in gezelschap, het net-niet tonen van de 'mother' uit de titel terwijl ze wel in de scene zit, en zo nog meer). Deze eigenschappen combineren hilariteit en herkenbaarheid met een verfrissende attitude en maken van HIMYM een uiterst grappige serie.

How I Met Your Mother, maandagen op CBS. Seizoen 6 begint 20 september. In Nederland te zien geweest bij RTL, maar de huidige status is onbekend.

Morgen: multiverses and mad scientists.

Met zoveel misdaad, of feitelijk "moordoplos"-series, is het soms lastig een originele insteek te vinden. Niet alle politieseries kunnen zich immers gedragen als kloons van CSI. TV-makers zoeken de originaliteit al snel in de personen die de moorden oplossen en de invalshoek van waaruit zij de situatie bekijken.

Castle beschrijft hoe een bestsellerauteur, met de naam Richard Castle en qua status gemodelleerd naar bijvoorbeeld Tom Clancy of John Grisham, betrokken raakt bij een meervoudige moordzaak waarin de moorden zijn gebaseerd op zijn boeken. Hij helpt mee in het oplossen van de zaak en raakt geïnteresseerd in het meelopen met de afdeling moordzaken. Met zijn connecties heeft hij dat vlot geregeld en hij voegt zich bij detective Kate Beckett (Stana Katic, bekend van Heroes en 24) die hij al snel als inspiratie voor een nieuwe serie boeken ziet.

Richard Castle, gespeeld door Nathan Filion (FireFly, Buffy, Desperate Housewives), ziet elke moordzaak door de ogen van een schrijver: het is 'spannend', er zit 'een verhaal achter' en  zijn methodiek om een verhaal te vertellen helpt vaak de beweegredenen van verdachten verklaren. En dat helpt bij het oplossen van de moorden. Zoals bij veel buddy-detectives is ook hier Castles unieke point of view het onderscheidende kenmerk van de serie.

Castle is een luchtige serie, voor een detective. Richard Castle loopt geheel vrijblijvend mee met de recherche, maar krijgt al snel een band met zijn 'collega's'. Zij gaan hem zien als waardevolle toevoeging, een maatje en hij ziet dat zelf net zo. De verhalen zijn vaak origineel, goed geschreven met veel humor en een hint van romantiek. 

Castle, maandagen op CBS. Seizoen 3 begint 20 september. In Nederland te zien bij SBS6.

Morgen: een terugblik naar het New York van 2010.

Glee is de breakout-hit van het seizoen 2009-2010. De serie vertelt het verhaal van een Glee Club, of 'show choir' van een highschool in Ohio; een groep leerlingen die met elkaar zingt en danst. De groep is samengesteld uit een selectie die varieert van 'niet de meest populaire' leerlingen tot de quarterback van het footballteam. Ze hebben niet veel vrienden buiten de Glee Club en besteden, geleid door docent Will Schuester (Matthew Morrison), al hun schoolmiddagen aan het met elkaar oefenen.

Qua verhaal is de serie niet veel bijzonders: we zien de beslommeringen van de personages in en rond de school, die af en toe een beetje soapy zijn. Verwacht echter geen typische 90210-highschool-tiener-insteek: de serie heeft humor en zoekt af en toe een scherp randje op. De karakters hebben soms hun absurde kant. Zo is een belangrijke rol weggelegd voor Sue Silvester (Jane Lynch, Two and a Half Men), de coach van het cheerleaders-team. Zij haat de Glee Club en doet er alles aan de groep uit elkaar te drijven of ervoor te zorgen dat de club wordt opgeheven. Silvester is de aartsrivaal van de Glee Club. Klinkt absurd? Is het ook, want je moet Glee simpelweg niet te serieus nemen. Waar het gros van het Amerikaanse drama zich bezighoudt met moorden, criminelen, persoonlijke problemen of bovennatuurlijk drama is Glee een feelgood-serie, met de nodige humor.

Het grootste onderscheid met andere series zit 'm echter in de muziek, want daar staat Glee bol van. Met minimaal vijf (en soms wel tien) volledig gezongen muzieknummers per aflevering is Glee de enige musicalserie op televisie. De muziek wordt uitgevoerd door de cast zelf: de opnames vinden plaats in een geluidsstudio, en tijdens de tv-opnames worden deze opnames geplaybacked. De muziekkeuze varieert van Katy Perry tot Ike & Tina Turner, van Journey tot Aerosmith en van Lady Gaga tot Aretha Franklin. In het eerste seizoen is er zelfs een aflevering gewijd aan de muziek van Madonna.

De muziek komt meestal voort uit de verhaallijn: de Glee Club oefent zang en dans, en dat zien we terug in de scenes. Soms wordt echter een scene tussen twee personages in muziek verwoord, wat de uitvoering wat meer op een musical doet lijken. Door de mix van een verhaal dat je bezighoudt, de diverse personages, humor en de uitstekende muziekkeuze, krijgen de muziekscenes meer inhoud, wat als effect heeft dat je er nog meer van geniet. Een uurtje Glee is daarom een hoop lol en goede muziek. 

Glee is overigens ook off-air een hit; bijna elk nummer wordt uitgebracht op single (na één seizoen heeft de 'Glee Cast' al tientallen singles met een handvol hits) en er zijn tot op vandaag drie verzamelalbums verkrijgbaar. De grootste hit tot nu toe is Don't Stop Believin', de Journey-cover waarmee de pilotaflevering wordt afgesloten. Deze haalde enkele maanden geleden in de Britse Top 40 de nummer 2-positie, en werd in Nederland weer gecoverd door een X-Factor winnaar.

Glee, dinsdagen op FOX. Seizoen 2 begint 21 september. In Nederland vanaf dit najaar bij RTL5 te zien.

Morgen: een misdaadschrijver die echte moorden oplost.

Four geeks and a chick. Zo zou The Big Bang Theory ook kunnen heten. De sitcom beschrijft de levens van vier jongvolwassen wetenschappers en het buurmeisje van twee van hen. De wetenschappers zijn de ultieme nerds: ze spelen games, lezen comics en kijken sci-fi series. Ook communicatief voldoen ze aan het profiel. Lichaamstaal lezen is ze vreemd, sociale hints zien ze over het hoofd. Ziedaar het contrast met buurmeisje Penny, een serveerster met acteeraspiraties die misschien een stuk minder slim is op het intelligente gebied, maar een stuk slimmer op het sociale.

Het leuke is dat The Big Bang Theory het nerdgehalte van de hoofdpersonen uitvergroot en gebruikt voor komische situaties, maar tegelijk ook nerd-referenties gebruikt die nerds en geeks zelf leuk vinden om te horen en zien. De geeks vragen zich rustig ten opzichte van elkaar af wie de nieuwe Batman moet worden (wat een actuele vraag was ten tijde van uitzending; Bruce Wayne was namelijk een soort van overleden in de DC Comics continuïteit), of welke natuurkundige theorie beter is, wat zowel komisch is in de context als herkenbaar voor fans van, zeg, Batman of natuurkunde. 

Sterspeler in de cast is Jim Parsons, die de rol van übergeek Sheldon Cooper neerzet. Sheldon is enorm intelligent, een genie, en doet daar niet bescheiden over. Hij heeft altijd gelijk, houdt zijn huisgenoot aan een gedetailleerd setje onderling afgesproken regels, hangt erg aan regelmaat en heeft totaal geen notie van sociale conventies. Wetenschap, en in het bijzonder natuurkunde, is zijn ding, onderlinge contacten niet. Parsons zet de rol uiterst overtuigend neer, waardoor Sheldon nog meer kracht krijgt als vreemde eet in de bijt die de maatschappij heet. En dat is grappig genoeg om de serie vaak compleet te dragen. Niet voor niks heeft Parsons momenteel een Emmy nominatie op zak die dit weekend omgezet kan worden in de prijs zelf. (Update op maandag 30 augustus: Parsons heeft de Emmy Award inderdaad gewonnen.)

The Big Bang Theory, donderdagen op CBS (vorige seizoenen op maandag). Seizoen 4 begint 23 september. In Nederland dagelijks te zien bij Veronica.

Morgen: een groep outcasts met gevoel voor muziek.

Vanaf vandaag tot aan het begin van het Amerikaanse tv-seizoen geef ik elke dag een tv-tip; een tv-serie die komende maand begint aan een nieuw seizoen die ik de moeite waard vind.

De enige ziekenhuisserie die niet bijzonder sterk grenst aan het soap-genre. Een uitspraak die ik doe zonder daadwerkelijk alle ziekenhuisseries gezien te hebben, maar je kent het type: medische zaken, strubbelingen en relaties tussen dokters en verplegend personeel, moeilijke problemen met lastige patienten, etcetera. Hoe erg ik ook kan genieten van Mercy (dat helaas alweer geannuleerd is) of De Co-Assistent (kudo's voor Net5 dat deze serie het zo goed doet), de vreemde eend in de bijt is meteen ook de beste.

House, M.D. (of gewoon 'House') draait wel om medische zaken, maar de insteek is die van een detective. Hoofdpersoon Gregory House, gespeeld door Hugh Laurie, is gemodelleerd naar Sherlock Holmes: hij is slim, kan razend goed oorzaken beredeneren en hij is eigenlijk een enorme eikel. Hij is bot tegen zijn collega's, verzint practical jokes om een punt te maken in discussies en lapt alles wat hem niet bevalt aan zijn laars. Een egoïstische lul is het. En daarin zit een groot deel van de kracht: typisch Hollywood-gedrag zou een serie als deze al snel hebben doen afzwakken naar een serie waarin iedereen vrolijk met elkaar samenwerkt om de oorzaak van moeilijke medische gevallen te vinden, maar het schrijversteam van House weet de kwaliteit erin te houden: House is een lul. Punt. Elke keer als je denkt: nu komt zijn goede kant naar boven, maakt deze weer rechtsomkeert. Hij heeft een haat-liefde verhouding met zijn bazin, maar een typisch lovey-dovey liefdesverhaal vloeit daar juist niet uit voort. Hij doet bot, gemeen en manupilatief tegen zijn beste vriend (vergelijkbaar met John Watson's relatie tot Holmes), maar de vriendschap blijft overeind. En zijn ondergeschikten weten met zijn nukken om te gaan. Er omheen te werken. Ze moeten wel; hij is een briljant arts om voor te werken.

En de medische zaken zijn week na week origineel en onvoorspelbaar. Verbazend en soms fascinerend. House is daarom meer een medische detective dan een typische ziekenhuisserie. Komend seizoen is het zevende, en de afgelopen seizoenen hebben laten zien waarom het soms zoveel beter is een serie langer door te laten gaan dan een handjevol afleveringen: House blijft origineel, zowel in de verhalen als in het gedrag van de hoofdpersoon. De serie kan emotioneel, grappig en spannend zijn, en regelmatig verbazen.

House, M.D., maandagen op FOX. Seizoen 7 begint 20 september. In Nederland te zien op SBS6 (donderdagen, 20.30 uur) en 13th Street.

Morgen: een stel geeks en een serveerster.

Nog een kleine maand en het nieuwe tv-seizoen gaat van start. In de Verenigde Staten althans. Ik heb geen idee wat al die Nederlandse omroepen met hun talentenjachten, showbiznieuwsen en andere oninteressante troep allemaal doen. Ik generaliseer, niet alles in Nederland is bagger, maar wel genoeg om voornamelijk niet naar de eigen tv te kijken.

Nee, ik kijk graag series. Ik heb al eens uit de doeken gedaan hoe ik vaak meer van een goede serie geniet dan van een goede film, hoe een langdurend verhaal of een reeks kleine verhalen, gebonden door een thema of een seizoens-arc veel meer mijn aandacht trekken dan een (hoewel regelmatig bijzonder goed) verhaal van anderhalf tot drie uur. Daarom ben ik altijd geinteresseerd in wat de Amerikaanse netwerken te bieden hebben. 

Over een kleine maand begint het seizoen in de States, en dus beginnen veel van de meer interessante series ook weer aan hun nieuwe seizoen. Daarnaast zijn er nieuwe series, die staan te popelen om zich te bewijzen tegenover de potentiële kijker.

Omdat ik mijn plezier graag deel ga ik de komende weken, tot aan 20 september, de dag dat het seizoen van start gaat, elke dag een tv-tip geven. Een serie, een sitcom, dan weer een serie en zo verder. Het zijn er 25 in totaal, waarvan alle series minimaal al een seizoen oud zijn, en het zijn series die ik zelf volg. Anders kan ik ze immers niet tippen. Sommige series zijn inkoppers: iedereen kent ze, het zijn in Nederland al hits. Andere zijn minder bekend of totaal onbekend. Sommige beginnen juist dit jaar in Nederland. Ik wissel ze af.

Morgen: een moderne Sherlock Holmes uit Boston.

Deze foto is een screenshot van een trailer voor Smallville seizoen 10, die afgelopen week op Comic Con werd vertoond. De serie is een vertelling van de belevenissen van Clark Kent voordat hij het rood-blauwe pak met de S aantrekt en zichzelf Superman noemt. Al negen jaar werkt de serie om het S-woord heen, maar komend seizoen is het laatste seizoen. Daarom is het ook redelijk zeker dat aan het einde van de rit Clark de hoedanigheid van Superman zal aannemen.

Voor Superman- en Smallville-fans is dat natuurlijk het hoogtepunt waar we al jaren geduldig op wachten, en elke hint naar dat moment dat in de afgelopen seizoenen is gegeven, is reden voor een fanboy-binnenpretje. De verschijning van het kostuum is misschien wel de grootste hint tot nu toe.

Ondanks de wisselende kwaliteit van de serie en de simpelheid van sommige verhalen, kijk ik toch uit naar het nieuwe seizoen. Up, up, and away!

De seizoenspremiere van Smallville staat gepland voor 24 september op The CW.

Televisie is een wetenschap. Althans, in de Verenigde Staten, waar de grote networks niet te vergelijken zijn met onze grootste tv-zenders. Hun prime-time programmeringen zijn scherp, duidelijk en overzichtelijk (althans, meestal). Ze bedienen er tientallen miljoenen kijkers mee. Alleen al het concept om uitzendingen van een uur op het hele uur te laten beginnen is al een overzichtelijkheids-zegening. Hier in Nederland moeten programma's zo nodig om half negen, half tien, half elf beginnen, en dan nog niet eens precies op die tijdstippen.. verschrikkelijk. Maar dat is waarschijnlijk de schuld van het Journaal en GTST.

Deze maand zijn de programmeringen van de grote zenders bekend geworden en, zo meldt TIME, alles begint zo ongeveer tegelijk:

"NBC, Fox and ABC have announced their schedules and... almost everything's launching the same week. If doing everything in a week was good enough for the Lord God, it's good enough for television!"

Dat betekent dat de meeste tv-series beginnen in de week van 20 september. Downloaders; zet uw agenda's! Check de site van TIME voor alle verwijzingen naar de schema's. Een paar highlights, geheel subjectief geselecteerd:

Chuck, House, Castle: 20 sept, Glee: 21 sept, Cougar Town, Modern Family: 22 sept, Community, 30 Rock, The Office, Fringe: 23 sept, Human Target: 24 sept, Desperate Housewives, The Simpsons, Family Guy: 26 sept.

Tot die tijd? Eh, zomer! En DVD-boxen. En herhalingen.

De BBC gaat hun nieuwsafdeling vernieuwen. Aan de screenshots te zien wordt het een mooie verfrissing. Wat ik mooi vind is hoe open ze erover zijn, met toelichting van de beweegredenen en een slideshow van de vernieuwingen. Ze betrekken je zo echt bij de ontwikkelingen, in plaats van ze aan je op te dringen.

Zappen: "De vooravond van Veronica wordt vanaf half juli versterkt met de Amerikaanse comedy The Big Bang Theory."

Hier verbaas ik me een beetje over. Het kan voor sommige, goede, Amerikaanse series een tijdje duren voordat een Nederlandse zender deze oppikt en begint uit te zenden. Dat kan, niet alles gaat even hard of is evenveel gehyped. Maar als het om sitcoms gaat, merk je vaak dat deze begint in de vooravond. Een kwaliteits-comedy, erg populair in de VS, erg leuk om te zien, krijgt niet de kans zich te bewijzen in prime-time.

Dat gebeurde ook met How I Met Your Mother. Toen die eindelijk, na vier jaar, naar Nederland kwam, was dat op een RTL-zender rond zes uur, of half zeven ofzo. Dagelijks. En dan heb je in een paar weken de hele serie opgebrand. Vond ik leuk, want ik vond het wel geinig om zo rond etenstijd 'oude' afleveringen van een van mijn favo sitcoms terug te zien, maar voor nieuwe kijkers is dat vreemd: niet iedereen is al thuis om zes uur, niet iedereen gaat elke dag zitten kijken en ik neem aan dat er meer mensen de tv uit dan aan hebben rond etenstijd. Zo krijgt zo'n serie nooit een kans. In de vooravond krijg je voor zo'n serie niet het publiek dat het verdient. En zowel HIMYM als TBBT zijn series van het kaliber van Friends; potentiële hits, ook in Nederland.

Veronica zendt dagelijks in prime-time Two and a Half Men uit, die samen met HIMYM en TBBT in de VS een comedy-avond vult. Vanavond zenden ze er zelfs een paar afleveringen achter elkaar van uit. En als ik me niet vergis zijn ze daar niet pas kortgeleden mee begonnen; Nederland kent die serie dus al. Waarom niet je zendtijd vullen met nieuw materiaal? Goede sitcoms verdienen een kans in prime-time, vanaf het begin. Niet als ze al uitgekauwd zijn.