Ik luister graag en vaak naar de radio. M'n hele leven al. Meestal heb ik ook een vaste zender waar ik weken, maanden of jaren naar blijft luisteren voordat ik het zat wordt en een andere zender kies. Toen ik nog een jonkie was (zei de dertiger, ook niet echt oud), zowel qua leeftijd als muziekkennis, wisselde ik een beetje tussen Radio 538, de pre-etherfrequentie versie, en Radio 3, de pre-3FM-versie. 538 was mijn favoriete zender, maar ik mocht toch erg graag ook naar Radio 3 luisteren. Vooral op zaterdag, want dat was de dag waarop Veronica de hele dag uitzond. 

Edwin Diergaarde, Edwin Evers, Rob Stenders, Gijs Staverman, Jeroen van Inkel, Adam Curry; zij maakten de Veronica zaterdag, de opvolger van de in een eerdere generatie legendarische Veronica vrijdag, geweldig om naar te luisteren. De dag werd afgesloten met vanaf middernacht een programma van zes uur voordat de volgende omroep het weer overnam op Radio 3. Het was een muziekprogramma waarvan, als ik het me allemaal nog goed herinner, Rob Stenders de eerste drie uur presenteerde en Arjen Grolleman de laatste drie. Ze draaiden goede muziek. Muziek die een beetje afweek van de gebaande paden, muziek die interessanter was. Althans, voor een 14-jarig Breulsje zeker. Ik luisterde daar op zaterdanacht in bed naar met een klein walkmanradiootje totdat ik in slaap viel en genoot ervan. Weet je hoe dat programma heette?

Kink FM.

Het was 1995 en Veronica was een publieke omroep. Het is zo lang geleden dat ik bijna de neiging heb om de hele situatie uit te gaan leggen, maar als je het precies wil weten zoek je het maar op. Veronica ging in dat jaar commercieel; ze werden publieke omroep-af, "stapten uit het bestel" en gingen zelf een radio- en tv-station onderhouden. Dat deden ze samen met RTL. Ze begonnen een tv-kanaal met de naam Veronica en turnden een zender die Holland FM heette om in HitRadio Veronica. Dat was echter een zender waarop een programma als Kink FM geen plaats had.

Gelukkig was daar nog RTL. Zij hadden een zender met de naam RTL Rock Radio en zo tegen het einde van de publieke Veronica-periode werd duidelijk dat met het commercieel gaan van Veronica die zender omgevormd zou worden naar iets nieuws. Iets nieuws en toch bekends, althans voor mij: Kink FM werd van een nachtelijk muziekprogramma een compleet radiostation.

Ik kon m'n lol niet op. Zowel mijn favoriete zaterdagomroep als mijn favoriete muziekprogramma daaruit gingen 24/7 uitzenden. Op 1 oktober 1995, een maand na het starten van het commerciële Veronica, verdween Rock Radio en ontstond daar Kink FM. En ik zat aan de radio gekluisterd om het begin mee te maken.

In de jaren daarna heb ik nog regelmatig naar Kink FM geluisterd. Mijn "lijfstation" wisselde om de zoveel jaar, en begin jaren '00 heb ik een paar jaar onafgebroken geluisterd, voordat mijn aandacht uitging naar iets anders. Maar ook daarna heb ik nog af en toe ingeschakeld, of zusterzender Kink Classics opgezet. 

Vandaag is die 1 oktober zestien jaar geleden. Enkele maanden geleden werd bekend dat Kink FM deze datum niet zou halen; de stekker werd eruit getrokken. 30 september 2011 was de laatste dag dat Kink FM bestond. En dus zat ik gisteravond bij de radio. Te luisteren naar die zender waarvan ik zo blij was toen die begon in '95, waar ik jaren naar heb geluisterd. De zender die een belangrijk aandeel heeft in mijn huidige muzieksmaak. De zender die altijd een beetje een nichezender is geweest, maar altijd heel waardevol.

Het is heel jammer dat een station als Kink verdwenen is. Het is klote dat het verdwenen is op de manier waarop het gegaan is. Details waar ik niet in wil duiken, want zo close was ik als luisteraar toch al niet meer. Maar toch; ik had ze graag zien blijven. Er zijn van andere stations teveel vergelijkbare versies. Teveel popradio met dezelfde uitstraling, zo goed als dezelfde playlist en dezelfde vervelende DJ's. Kink was anders, en dat vond ik tof.

Het is waar: als ik dit schrijf luister ik gewoon weer naar mijn huidige "lijfstation", Radio 1 van de BBC, maar daar had ik totaal geen interesse in gehad als een zender als Kink me niet meer van het muzikale spectrum had laten zien. Kink, bedankt!

Deze foto heb ik een paar dagen gelden genomen toen ik rond schemertijd een wandelingetje langs de Maas maakte. Best goed geslaagd, voor een telefoon-foto.

Het is 19 september en de week van de waarheid is aangebroken. Voor sommigen. De series beginnen allemaal weer, waaronder enkele fan favorite sitcoms en politieseries. Welke series beleven vandaag hun seizoensstart en vind ik de moeite waard?

How I Met Your Mother
Het zevende seizoen van HIMYM start vanavond met een dubbelaflevering. De serie die zicht stiekem afspeelt in 2030, maar vanuit dat jaar terugblikt op ons heden is de afgelopen jaren een toonzetter geweest voor originele sitcoms en geeft nog steeds een vernieuwende blik op een groep twintigers in de grote stad. Niet voor niets zijn er inmiddels alweer HIMYM-klonen opgedoken die klaar staan om het label "de nieuwe Friends" over te nemen (Happy Endings en Friends With Benefits, waar ik later op terugkom).

Een van de mooie dingen van HIMYM, naast de gimmicks, de catchphrases en het ontstaan van zaken als de Bro Code of het jaarlijks terugkerende Suit Up Day, is dat er af en toe vooruit wordt geblikt en je echt het idee krijgt naar een uitgedacht verhaal te zitten kijken, in plaats van een serie die het allemaal maar per aflevering bedenkt. Dat wekt vertrouwen bij een kijker, als je het mij vraagt.

Two and a Half Men
Misschien wel een van de meest geanticipeerde seizoensopeners: de eerste Two and a Half Men zonder Charlie Sheen, met Ashton Kutcher. Sheens ontslag van de serie en de daarop volgende media-explosie waren wekenlang een hot topic in Hollywood en onlangs werd hij nog geroast in een show van Comedy Central (die vanavond overigens wordt uitgezonden precies als Two and a Half Men is afgelopen). In een interview met Jay Leno gaf hij vorige week nog aan dat hij wel doorhad dat-ie een beetje gek overkwam, en relativeerde het met de uitspraak dat-ie gewoon een beetje grappen zat te maken. Hoeveel daar ook van waar moge zijn: zijn show gaat verder zonder hem. Zijn personage is overleden en de lege plek in de cast, gespeeld door Kutcher, wordt gevuld door internet tycoon Walden Schmidt.

Ik tipte de serie vorig jaar omdat het geen enorm slimme, gevatte en hype-gevoelige serie was die toch consistent grappig wist te blijven. Hype-gevoelig is het momenteel wel even, maar van het komende jaar verwacht ik gewoon weer een degelijke sitcom, die natuurlijk een beetje anders aanvoelt door de castverschuiving en de daaruit voortvloeiende verhalen, maar wel de moeite waard blijft.

Hawaii Five-0
Vorig jaar geen tip, want de serie was pas net nieuw. Hawaii Five-0 is een remake, in zekere zin, van Hawaii Five-O, de op dezelfde eilandengroep spelende politieserie uit de jaren '70. Ik ben deze nieuwe serie het afgelopen seizoen gaan volgen en vond 'm eigenlijk best wel de moeite waard: het is een politieserie die niet elke week om het oplossen van een moord gaat, maar gewoon verschillende misdaad- en terreurzaken aanpakt. Deze zaken zijn divers en origineel, en vallen soms binnen een doorlopende verhaallijn die dichter bij de hoofdpersonages staat. De stijl is fris en snel, de sets zijn zonnig (want Hawaii, aloha!) en de personages steken ver genoeg boven de politiezaken uit om zelf ook interessant te zijn. Wat mij betreft een vermakelijke actieserie met een catchy themetune en dus het kijken waard. 

Castle
Hier valt weinig over aan te vullen ten opzichte van vorig jaar. Ik ben ook het afgelopen seizoen prima vermaakt met de originele moordzaken die schrijver Richard Castle en detective Kate Beckett hebben behandeld. De serie leunt voor een groot deel op de chemie tussen Stana Katic en Nathan Fillion, maar laat het daar niet bij. Ook hier gaan de onderzochte zaken soms over situaties die dichterbij de hoofdpersonen liggen, wat de interesse in de verhaallijnen alleen maar vergroot. Ik ben weer erg benieuwd naar het nieuwe seizoen.

En dat is de maandag! Er zijn meer maandagseries die nog terug moeten komen. Daarover later meer!

Vandaag was in Noord-Holland de Dam Tot Damloop; een hardloopevenement waarbij renners van Amsterdam naar Zaandam rennen. De afstand is 10 mijl, oftewel 16 kilometer. 

In Schiedam stond vanmorgen een groep #helden klaar om een schaduwrace te doen: de #Heldenrun 2011 editie Dam tot Rotterdam. Vanaf de Dam in Schiedam tot wat grofweg de Dam in Rotterdam genoemd mag worden renden de renners dezelfde afstand als de Noord-Hollanders. Ik was erbij om te filmen en hoop daar nog een leuke compilatie van te kunnen klussen, maar hier is alvast een kleine teaser van 30 seconden met een paar beelden.

Net zoals vorig jaar is The CW de zender die een week eerder begint met het nieuwe seizoen dan de grotere concurrenten. Kunnen ze even eerder de aandacht van de kijker trekken. Hebben ze ook wel nodig, want volgende week beginnen de grote hits weer: How I Met Your Mother, Castle, Community, Glee, Two and a Half Men, om er een paar te noemen. Deze week start CW met een paar nieuwe series, waaronder een bijzondere met Sarah Michelle Gellar: Ringer.

In Ringer zien we twee zussen, Bridget en Shiobhan. Het zijn tweelingzussen, beiden gespeeld door Gellar, die totaal verschillende levens leiden. Bridget, een alcoholist, is op de vlucht voor de mafia na getuige te zijn van een moord. Ze vlucht naar Shiobhans huis. Zij is rijk, succesvol en totaal de andere kant van de medaille vergeleken met haar zus. De twee lijken hun relatie te zien verbeteren totdat Siobhan verdwijnt tijdens een boottripje. Het is het begin van een ontdekkingstocht voor Bridget, die haar identiteit aanneemt en erachter komt dat het perfecte leventje van haar zus ook z'n kwade kanten heeft.

Da's de Wikipedia tekst. Heel standaard dus, maar het klinkt wel interessant. Een beeld zegt echter meer dan duizend woorden, dus hier is een trailer:

Het bijzondere aan deze serie is, of lijkt me, aangezien ik nog geen aflevering gezien heb, dat het geen standaard verhaaltje lijkt te worden. Een mysterie, dubbellevens, hopelijk een hoofdpersoon waarmee je een beetje kunt meeleven en de trailer geeft de indruk dat het er best prettig uitziet. En natuurlijk is de cast in orde: Sarah Michelle Gellar brak door als Buffy the Vampire Slayer en ging daarna films doen. Ringer is haar terugkeer naar televisie (in zekere zin zelfs naar dezelde tv-zender), wat natuurlijk interesse trekt van Buffy-fans en het B-woord doet opduiken in alle tv-interviews. Andere acteurs zijn Nestor Carbonell, bekend uit Lost en The Dark Knight, Kristoffer Polaha (uit de ex-tv-tip Life Unexpected) en Justin Bruening (uit de remake van Knight Rider).

Waarom is dit een tv-tip terwijl ik nog niets gezien heb? Nou, ten eerste: het is SMG, come on. Ten tweede verwacht ik een verhaal voorgeschoteld te krijgen waarbij niet alles direct duidelijk is, er iets te raden valt en je een blik krijgt in de levens van twee verschillende en toch zo gelijke zussen. Ringer was oorspronkelijk bedoeld voor ABC, maar die heeft 't laten glippen, zodat CW 'm kon uitzenden. Dat betekent dat het minder een "typische CW-serie" is dan series als Gossip Girl, 90210, The Vampire Diaries en andere series die je niet snel op mijn tv zult vinden. Mijn interesse is gewekt, en misschien de jouwe ook.

» Ringer bij The CW
» Artikel bij New York Times
» Artikel bij New York Post 

Er zijn niet zoveel afvallers onder de series die ik vorig jaar heb getipt. Eigenlijk maar drie. Good for me! Het gaat om series die het vorige seizoen niet overleefd hebben: seizoen 2010-2011 was hun laatste seizoen. Het zijn de volgende drie:

Life Unexpected
De serie over een meisje dat (in seizoen 1) op zoek ging naar haar ouders en deze vond. De serie volgde hoofdpersoon Lux en haar ouders Baze en Cate.

Vorig jaar schreef ik: "In Life Unexpected geen actie, moorden, superhelden, mysteries of medische extremiteiten. Het verhaal van de eigenwijze Lux, de onvolwassen Baze en carrièrevrouw Cate is waar het om draait, en dat levert boeiende, mooie, persoonlijke situaties op."

Meh.

Hoewel dat best wel klopte, werden de verhalen minder interessant, meer zeurderig en weinig vernieuwend. Meer van hetzelfde. Nog voordat tv-zender The CW besloot dat het wel genoeg was geweest, was ik al afgehaakt. Mijn tip was fout: het was niet meer zo leuk om aan te zien en de annulering van de serie is mijns inziens terecht gebleken.

Human Target
De actieserie over een groep persoonsbeschermers. Leuke karakters, goede actie, diverse verhalen, het mocht allemaal niet baten, want er waren te weinig kijkers. Jammer, want ik had graag meer gezien.

Smallville
Niet echt een afvaller, dit, want Smallville heeft tien volledige seizoenen gehad. Dat het tiende seizoen het laatste zou zijn was vantevoren besloten, dus de serie is uit eigen intitiatief gestopt. In dit laatste seizoen is het doel uit het eerste seizoen bereikt: hoofdpersonage Clark Kent werd eindelijk de held die we kennen als Superman. Een geweldige finale en iets dat ik nog vaak op DVD zal kijken. Mijn tip staat nog steeds: ga Smallville zien als fantasie/actie/drama een leuke combinatie voor je is.

Samengevat: laat Life Unexpected links liggen en kijk Human Target gewoon alsnog even. Schuif daarna tien seizoenen Smallville in je DVD-speler en zie hoe Superman ontstaat.

Morgen op deze blog: is dat de Slayer?

Eén van de series die vorig jaar nieuw was en ik dus niet in de tv-tips heb genoemd is Shit My Dad Says. Een sitcom met William Shatner als de vader uit de titel, gebaseerd op de gelijknamige Twitter-feed. De serie was best grappig; had een leuke setup, een leuke reeks grappen en personages waar je best naar kon blijven kijken. Het was echter geen uitschieter en ik zou 'm niet missen als de serie verdween, dacht ik nog.

De serie is inmiddels verdwenen. Shit My Dad Says scoorde niet, dus exit ermee. Ik kan me voorstellen dat dat lot een serie goedkoper maakt voor buitenlandse omroepen om 'm aan te kopen. SBS heeft 'm namelijk voor de Nederlandse markt binnengesleept en gaat Shit My Dad Says vanaf volgende week uitzenden op Veronica. Dat wordt gemeld in een persbericht.

Wat doe je echter met een serie die geflopt is in de VS? Je zoekt naar de silver lining wanneer je het persbericht opstelt. "Bekroonde sitcom vanaf 13 september bij Veronica", kopt dat bericht. Bekroond? Jazeker! Dat klinkt goed, zou je zeggen.

Echter: de 'bekroning' is de People's Choice Award voor 'favoriete nieuwe tv-comedy' in januari 2011, toen het tv-seizoen halverwege was. Niet echt een ster voor op de schoorsteenmantel. Zeker niet als twee van de vier andere genomineerde sitcoms ook het eerste seizoen niet overleefden: blijkbaar niet zoveel sterke concurrentie.

Naast het noemen van deze bekroning schrijft het persbericht over de meer dan 2,5 miljoen volgers die het Twitter-account, dat de bron was voor de serie, heeft. Je moet immers wat, als je een geflopte serie met een flutaward een beetje goede PR wil geven. ;)

Ik ben benieuwd of de serie in Nederland een beetje kijkers gaat trekken. Ik verwacht namelijk van niet.

Op welke manier kan een bioscoop zich nog positief onderscheiden van het downloaden van een film om deze thuis te kijken? De filmbeleving verbeteren! Pathé is daar op zich wel goed mee bezig; ze bieden abonnementen, zitplaatskeuze, hebben een SMS-nummer waarmee je overlast kunt melden en vanaf nu kun je ook niet meer ergens in de eerste act de zaal binnen komen stommelen:

Wil jij ook optimaal van de film kunnen genieten? Stoor jij je ook zo aan bezoekers die de zaal inlopen als de film al begonnen is?

We willen je hierbij informeren dat Pathé een nieuw beleid heeft met betrekking tot de inlooptijden van de film. Om ervoor te zorgen dat wij alle bezoekers een optimale filmbeleving kunnen garanderen, hebben wij besloten dat het voortaan niet meer toegestaan is om de zaal te betreden nadat de hoofdfilm is gestart. Het is erg storend voor andere bezoekers die op dat moment al in de zaal zitten, wanneer er laatkomers binnenlopen. Om deze reden zijn wij tot de beslissing gekomen dat het alleen mogelijk is om de zaal te betreden tijdens het voorprogramma. Als de hoofdfilm start, gaan de deuren dicht en is de ticketverkoop gestopt.

Dit is een quote uit een mailing die vanmiddag is verstuurd naar Pathé klanten met een Unlimited abonnement. Goede zaak, als je het mij vraagt. Ik zou 'm echter nog iets strenger willen zien: zodra de trailers zijn begonnen, de deur dicht. Want die horen ook bij de voorstelling. Vind ik.

Vorig jaar september deed ik voor het eerst op deze plek een blogserie over tv-series. Ik had 25 tv-series uitgekozen die vanaf september aan een tweede, derde, vierde, etcetera seizoen zouden beginnen, en waarvan ik het nodig vond jou er iets over te vertellen. Het waren mijn kijktips voor het nieuwe tv-seizoen. Gratis en voor niks.

Dat kan ik nu weer doen; als alle series in de VS weer van start zijn zal ik er weer een berg volgen en ik weet nu al van veel series wanneer ze weer beginnen. Ik ga echter niet dezelde serie posts doen. Sommige series die ik daarin zou noemen zouden hetzelfde zijn als vorig jaar, dus ik zou in herhaling vallen. En da's gewoon saai.

Dus ik doe het anders: ik wil je graag laten weten wat ik het kijken waard vind, maar ook wat niet. Daarnaast wil ik terugkomen op enkele tips van vorig jaar; niet alles is geworden wat ik dacht dat het zou worden. En er zijn series die sindsdien nieuw zijn; series die een jaar geleden aan hun eerste aflevering begonnen en ik uit de tips heb gelaten omdat ik er nog niet genoeg van wist. Of series die pas een half jaar geleden zijn begonnen.

Er komen dus weer tips aan. En andere suggesties. Hoe? Dat ben ik nog aan het uitwerken, maar watch this space.

In The Smurfs belanden zes Smurfen, op de hielen gezeten door boze tovenaar Gargamel, in New York. Ze maken kennis met de mensenwereld en de mensen met hen, als ze proberen te ontsnappen aan Gargamels grijpgrage handen en een weg terug naar het Smurfendorp te vinden.

Volledige review op FOK!film.

J.J. Abrams staat erom bekend dat hij een mysterieuze opbouw gebruikt om een verhaal een richting te geven, en dit vervolgens invult met karakters en achtergronden die je bijna doen achtervragen waarom die mysterieuze achtergrond eigenlijk nodig is. We hebben dit gezien in Lost, Cloverfield en zien het ook terug in Super 8.

Een film over een mysterieuze lading in een gecrashte trein, waargenomen door een groep kids die met een Super 8-camera een eigen film aan het maken was, laat het Abrams' liefde voor film zien op meerdere lagen. De film gaat over film, maar toont daarnaast spectaculaire actie, avontuur, romantiek, drama en komedie. De elementen hangen sterk aan elkaar en wanneer het mysterie langzaam verdwijnt blijft er nog genoeg over om van te genieten.

Wanneer makelaar Tom Popper een zestal pinguïns cadeau krijgt is hij niet enthousiast. Het zijn rotbeesten, die luid, vies en vervelend zijn en zijn zo geordende leven flink overhoop schoppen. Wanneer de vogels hem een betere band met zijn kinderen geven, begint hij ze echter te waarderen en krijgt hij een andere blik op het leven.

Volledige review op FOK!film.

In Green Lantern krijgt testpiloot Hal Jordan (Ryan Reynolds) van een stervende alien een magische ring die hem in staat stelt alles te doen wat zijn verbeelding hem toelaat. Vanaf dat moment is hij onderdeel van het Green Lantern Corps, een intergalactisch politieteam, en moet hij de orde bewaren in zijn eigen ruimtesector. Maar is hij daar wel toe in staat? En kan hij het opnemen tegen Parallax, de belichaming van angst?

Volledige review op FOK!film.

Voordat Tony Stark een vliegpak ontwikkelde en Iron Man werd, voordat Bruce Banner door een mislukt experiment de Hulk werd en voordat Noorse God Thor door zijn vader naar Aarde werd verbannen was de voorloper van overheidsorganisatie S.H.I.E.L.D. bezig de Tweede Wereldoorlog te winnen met een Supersoldaat: Captain America. In Captain America: The First Avenger wordt kneusje Steve Rogers een grote, sterke soldaat die meer in zijn mars heeft dan alleen brute kracht.

Volledige review op FOK!film.

Motel Mozaïque is een jaarlijks festival in het centrum van de stad waar ik al jaren woon. En toch ben ik er nooit geweest. Tot dit weekend. Ik was gisteren en ben vandaag aanwezig en nam (en neem) foto's die ik vervolgens op Flickr zet. Ik film tegelijk ook mee met Film It Yourself.

Eén van de films waar ik dit jaar naar uitkijk is ook meteen één van de films waarvan ik niet teveel wil verwachten, omdat het anders zo'n domper is als de verwachtingen niet waargemaakt worden. Ik lees graag Green Lantern, maar de verhalen zitten vol aliens, rare werelden en mensen in vreemde pakjes. Dat kan in een film enorm slecht uitpakken. Deze beelden, die dit weekend op een comic conventie werden vertoond, stellen wel een beetje gerust.

Bron: Comic Book Resources. | Zie ook m'n bericht op FOK!film.

Ik moet toch eens leren video's te maken die interessant zijn zonder muziek. Tot die tijd blijf ik echter nog even videoclips in elkaar zetten. Deze korte montage van een beperkte set beelden geschoten op wintersport is gescored met muziek uit Doctor Who seizoen 5.

Vorig jaar rond deze tijd was ik een ijverig hardloper. Enkele keren per week ging ik bij thuiskomst uit m'n werk een rondje hardlopen. Ik had een vast rondje, dat liep over een gebied achter het park waar we toen woonden. Er was een stuk weg, gevolgd door een stuk zandpad dat weer aansloot op een andere zandweg. Leuke route. Stikheet, want het was in Curaçao, maar ik heb die hitte altijd een prettige aanvulling gevonden op de inspanning. Dat merkte ik bijvoorbeeld afgelopen januari, toen ik voor vakantie terug was op het eiland en weer een stukje ben gaan hardlopen. Je zweet veel meer en dat is best prettig.

Anyway, dat was dus vorig jaar rond deze tijd. Of eigenlijk; tot deze tijd. Want op 29 maart kwam er een hond van een van de erven afgesneld, blaffend en dreigend en er niet van gediend dat ik daar langsrende. Hij beet me, en het resultaat liet ik toen zien op bovenstaande foto. Ik heb daarna maanden niet meer gerend, eerst vanwege de spierpijn en later.. ja het verwaterde gewoon. En in mei kwam ik naar Nederland.

Ik weet nog dat ik, na de initiële schok, dacht "he shit, het bloed loopt over m'n schoen". Van wonden weet ik immers dat ze self-healing zijn; huid groeit altijd weer dicht en met een beetje geluk zie je er niks meer van. Dacht ik. 

Nu, een jaar later, zit de beet er nog steeds. Dat ene gat rechtsonder op de foto, waar het bloed nog uit stroomt. Nog steeds en dus waarschijnlijk wel voorgoed zie je daar een donkerrode plek en kun je voelen dat het gewoon een gat in m'n been is. Een blijvend souvernir aan mijn hardloopescapades op Curaçao.

Ik ren inmiddels in Nederland ook weer. In de herfst heb ik wat pogingen gedaan weer in een ritme te komen; niet gelukt. In januari ben ik lid geworden van de Fit For Free die hier om de hoek zit, en daar ga ik regelmatig even langs. En het wordt lente, dus ik ga weer naar buiten. Yay!

Maar die hond.. als ik die ooit nog tegenkom draai ik 'm z'n nek om. Rotbeest.

Zo af en toe, als ik naar de film ben geweest, of iets leuks op dvd heb gezien, post ik hier een korte review. Vin'k leuk. De afgelopen weken ben ik echter druk in de weer geweest voor FOK!film en de nieuwe films die ik heb gezien hebben daar een review gekregen. Die wil ik voor de volledigheid hier ook even vermelden.

I Am Number Four (6.0)
John is al zijn hele leven op de vlucht. Hij is namelijk buitenaards, en andere buitenaardsen zitten achter hem aan. Hij leeft een bestaan van valse namen en proberen niet op te vallen. Maar soms valt hij wel op. En dan zijn er problemen. 

The Mechanic (6.5)
Wanneer een huurmoordenaar de opdracht krijgt het leven van een bekende te beëindigen, neemt hij diens zoon aan als zijn leerling. Hij leert hem de kneepjes van het vak, maar is dat wel zo slim? 

The Hole (7.0)
Wanneer de familie Thompson hun intrek neemt in een huis in Bensonville, ontdekken de broers Lucas en Dane een groot luik in de kelder. Het zit dicht met meerdere sloten en dus maken de broers het open. Dat hadden ze beter niet kunnen doen... 

The Adjustment Bureau (8.0)
Je leven is uitgestippeld volgens een bepaald plan. Wijk je af van het plan, dan word je gecorrigeerd. Ben je eigenwijs, dan wordt het zware geschut ingezet. 

Sucker Punch (7.0)
Babydoll wordt, na de dood van haar moeder, door haar vader in een gesticht gedumpt. Vastbesloten daar weer uit te ontsnappen bedenkt ze een plan dat alleen in haar fantasie lijkt te werken.. 

Niet alle films die ik kijk krijgen een 'officiële' FOK!review. Sommige kijk ik gewoon omdat ik 't nou eenmaal leuk vind. Ik hou de films die ik heb gezien hier bij, inclusief score.

De New York Times kondigde 14 maanden geleden aan dat ze hun site, die pas sinds enkele jaren volledig gratis toegankelijk is, weer gaan voorzien van een betaalmogelijkheid. De media noemden het toen, in januari 2010, een paywall; een muur die rondom de site wordt gebouwd om niet-betalers buiten te houden.

Ik bezoek de NYT site graag; toen in september 2007 het vorige betaalmodel werd vervangen door een advertentiegedreven model ben ik eens gaan rondkijken of het een site was die mijn interesse kon wekken -- en dat was het. Sindsdien kom ik er regelmatig. Soms om het wereldnieuws te lezen (dat doe ik bijvoorbeeld 's ochtends aan de keukentafel), soms om nieuws te lezen over films, televisie of technologie, en soms om gewoon eens te grasduinen in wat ze nog meer te bieden hebben. De site stikt van de onderwerpen en dagelijks ververste content; het is immers een krant en niet zomaar eentje: het is de New York Times.

De New York Times website is een waardevolle website. Naast mijn gebruikelijke rondjes langs de vaste secties kan ik tijdens het grasduinen vaak genoeg ander interessant materiaal vinden. En ik denk dat dat mij een heavy user maakt. Althans, volgens het nieuwe betaalmodel ben ik een gebruiker die zal moeten betalen om zijn gewoonte vol te kunnen houden; je mag per maand 20 artikelen gratis lezen. Bij de 21e krijg je een verzoek te betalen. En dat is op zich okay.

Ik snap dat het voor een medium als de NYT nodig is om verder te kijken dan advertenties. Een dergelijke journalistieke organisatie overeind houden in een wereld die steeds meer online leeft en steeds vaker de papieren krant laat voor wat-ie is, is lastig. De paywall, waar we ruim een jaar op hebben mogen wachten, leek me daarom wel iets waar ik aan mee zou gaan doen. Het was slechts een kwestie van tijd. Echter; ik kende de prijzen nog niet. Nu blijkt dat de laagste prijs omgerekend een tientje per vier weken is, da's dus 130 euro per jaar. Een beetje veel, als je het mij vraagt. En er zijn meer geluiden in die richting: betalen prima, maar ietsje minder graag.

Ik kijk het wel even aan. Misschien dat ik na 20 artikelen gewoon eens op andere sites ga kijken. Misschien ga ik de paywall omzeilen. Misschien vind ik het het geld toch wel waard. Misschien zal de prijs na een tijdje alsnog dalen na veel userfeedback. De tijd zal het leren.

Als het in Nederland sneeuwt, dan baal ik. De wegen worden er rommelig van, het is overal koud en er valt veel te klagen. In een berggebied is het echter anders; daar is sneeuw een welkome ingrediënt voor wintersporters of mensen die graag wat mooie foto's maken. Vorige week was ik in Oostenrijk, en heb ik tijdens een paar wandelingen (zoals deze) de camera ter hand genomen.

Fotoset op Flickr.

Steeds als ik een aflevering van (de nieuwe) Hawaii Five-0 kijk, blijft de theme de rest van de dag in m'n hoofd hangen. Maar geef toe, het is nog steeds catchy.

Grant Morrison is een held. Hij heeft een aantal van mijn favoriete comics geschreven, waaronder het verhaal van de verdwijning (cq. het overlijden) van Bruce Wayne in de Batman-reeks en een twaalfdelige serie over Superman, met de naam All-Star Superman. Als je een beetje van comics houdt; ga die boeken halen (All-Star Superman is in twee gebonden delen uitgegeven).

Als je liever films kijkt kun je nu ook voor de animatiefilm All-Star Superman kiezen. Dit is een, zo heb ik me laten vertellen, redelijk getrouwe verfilming van de comic met James Denton (Desperate Housewives) als de stem van Kal-El.

Ik heb alleen nog niet kunnen ontdekken hoe we in Nederland op legale wijze aan de film moeten komen; de releasedatum voor de Verenigde Staten is vandaag, maar over Europa kan ik niet zoveel vinden. Maar toch: kijktip!

In 1982 was TRON een vernieuwende film qua special effects en vormgeving. Schijnt, want ik ben TRON: Legacy helemaal blank ingegaan. TRON heb ik nooit gezien, en van dit vervolg had ik alleen een trailer langs zien komen. Een trailer die erg de indruk gaf dat de film draaide om visueel spektakel: mooie visual effects, vormgeving, sfeer, etcetera, en minder om het verhaal. En die indruk klopte.

TRON: Legacy volgt Sam Flynn, wiens vader jaren geleden eens een computerspel, TRON, heeft gemaakt, met daarin een flinke dosis kunstmatige intelligentie. Blijkbaar kun je als speler 'in' het spel verdwijnen, maar er wordt nooit uitgelegd hoe dat werkt. Dat gebeurt echter met Sam, die zijn vader al jaren kwijt is. De man is gewoon verdwenen. Wat blijkt: hij zit gevangen in het spel en nu Sam er is heeft hij een kans te ontsnappen.

Als je de technologie wegdenkt is de film gewoon een verhaal over het getransporteerd worden naar een fantasiewereld met andere regels en gebruiken. Alleen dan vormgegeven op een technologische manier. En het ziet er goed uit. Hoewel het vormgevingsprincipe nog steeds gebaseerd is op monochrome beeldschermen uit de jaren '80, zien de beelden in het spel, de actie/spelscenes en de omgevingen er allemaal prachtig uit. De actie is ook leuk om te zien en de muziek, geleverd door Daft Punk, kleedt het mooi aan.

Het verhaal is flinterdun, net voldoende om overeind te blijven en draagt dus niet bepaald bij aan de kwaliteit van de film, maar het is de moeite waard gewoon te gaan kijken om de visuele aspecten. In dat opzicht is de film misschien iets te lang, maar goed uit te houden.

Een klassiek verhaal uit de 18e eeuw, geplaatst in een moderne setting met Jack Black in de hoofdrol. Dat kan op zoveel manieren fout gaan... en misschien is dat ook wel gebeurd. Een verhaal over een reiziger die terecht komt in een land waar de inwoners klein genoeg zijn om in je hand te houden biedt veel mogelijkheden. Je hebt grootte- en cultuurverschillen en allerlei benaderingen tussen de Liliputters en Gulliver waar je als schrijver volop originaliteit in kunt vinden.

Die wordt echter niet gevonden. Het verhaal is zo simpel als het maar zijn kan; Gulliver is groot, dus hij wordt in eerste instantie binnengehaald als gevangen beest. Pas nadat hij iemand redt zien ze hem als bondgenoot, een verhaalwending die rechtstreeks uit een screenwriting-instructieboekje lijkt te komen. En zo is er nog meer gebrek aan inspiratie: Gulliver leert wat van de Liliputters, zij wat van hem, hij helpt een Liliputter zijn liefde te veroveren, hij bemiddelt in een oorlog tussen twee volken, etcetera.

De magie die je als kind had bij een eerdere verfilming van Gulliver's Travels vervliegt in deze film. Wat is het doel? Moest dit een comedy zijn? Een hartverwarmend drama? Het is geen van beiden. Het is een prima vertelling, maar je wil meer dan 'prima', en dus stelt het teleur.

Eigenlijk kon dit niet ontbreken; ik heb veel films en series op DVD, maar van Doctor Who, toch up there bij m'n favoriete series, had ik alleen ooit een low-quality DVD-boxje van het eerste seizoen bij Free Record Shop opgepikt. Even de schade ingehaald met bovenstaande verzamelbox. De eerste vier seizoenen, ingekorte versies van de Confidential afleveringen en nog wat DVD-extra's. Als je me zoekt; ik zit voor de tv!

Ik hou van steden. Jong of oud, klein of groot, een beetje stad heeft zoveel verschillende gezichten, sferen en indrukken dat ik het tof vind in een stad rond te lopen. Tegelijk vind ik het gaaf om te zien hoe een mooie stad mooi in beeld gebracht kan worden, zoals in deze video. En bovendien vind ik het mooi videowerk. Video is gemaakt door Josh Owens.

In mijn overzicht van tv-tips schreef ik:

Voor V is geen uitzenddag bekend; ABC start met seizoen 2 in november

Later werd bekend dat de startdatum zou verschuiven naar januari, en dat is het inmiddels. V seizoen 2 is vorige week begonnen, so enjoy!

Als je niet zo bekend bent met Doctor Who (en zo ja, dan foei), maar wel interesse hebt het eens te gaan volgen (en zo ja, dan braaf), check dan dit artikel eens voor een kort-en-krachtige inleiding in de serie.

Kerstmis. Gezelligheid, samenzijn, eten, drinken, sneeuw, cadeau's, vrienden, familie... en: de Doctor Who Christmas Special! Schrijver Steven Moffat heeft een Doctor Who-versie van A Christmas Carol geschreven. Vanavond op BBC One (en daarna op mijn DVR). Ik ben benieuwd!